In de Maria Geboorte vinden allerlei activiteiten plaats. verder op onderstaande pagina's voor meer informatie per doelgroep.

Kinderen: Mary Kids Club start 17 september

Tieners: Teenertime start 10 september

Studenten: KSN 

Groeien in geloof: Alphacursus en Faithtime

Bezoekgroep

Bovenstaande is zeker niet alles. Vraag gerust verder via mail, telefoon of door bij een van de vieringen iemand aan te spreken!

 

In deze dagen kijken we verwachtingsvol uit naar Sint-Nicolaas. De cadeautjes spreken tot de verbeelding. In de adventstijd kijken we ook verwachtingsvol uit naar Kerstmis. In deze tijd met veel beperkingen is het goed om ook samen iets te vieren. Kerstmis is een cadeau. God geeft namelijk zijn Zoon. We bereiden ons in de advent voor op de geboorte van Jezus Christus. Kerstmis is een teken van hoop. We vieren de geboorte van een klein kind, het Goddelijk Kind. Dat is hoopvol.

Het Kind geeft hoop in een niet gemakkelijke tijd met allerlei beperkingen die we nu hebben. In de grote wereld speelt van alles maar ook in onze eigen omgeving, in ons gezin, in de families, bij vrienden, komt er zoveel op ons af waar we ons zorgen over maken. Jezus werd geboren, kwetsbaar en klein, in een onrustige wereld. Voor het Joodse volk was het een moeilijke tijd. Het was een tijd van onderdrukking, van angst voor de bezettende macht. Het volk was verdeeld. Juist dan komt God ons te hulp.

Ook nu komt God ons te hulp, zowel in de Kerk als in de wereld. We kunnen die hoop ervaren door God te ontvangen als een klein kind dat naar ons toekomt, dat we welkom heten, dat geliefd en gekoesterd wordt door ons. Een kind waar we naar kijken en waarin we het wonder van het leven zien, het leven als een hoopvol teken. Zo kunnen we het Goddelijk kindje zien. Het is in het begin nog kwetsbaar en klein, maar het groeit. Die groei zien we sinds de geboorte van Christus wereldwijd.

In de Maria Geboorte locatie zijn er veel mensen die bij dat kerstkindje willen horen: die christen zijn. Ook wereldwijd, 32% van de wereldbevolking noemt zich christen. Dat zijn 2,2 miljard mensen. Acht op de tien mensen wereldwijd rekent zich tot een religie. Het grootste deel van de wereldbevolking. Wat nog belangrijker is dan aantallen, is wat we zelf met ons christen-zijn doen en dat we laten zien dat we hoopvolle mensen zijn juist in een moeilijke tijd. Die hoop groeit als je ervaart dat God je geschapen heeft en van je houdt. Hij houdt zoveel van ons dat Hij zijn eigen Zoon als een klein kind onder ons geboren laat worden. God wordt mens, één van ons, zodat we de liefde van God makkelijker ervaren. Om Hem in ons hart te ontvangen hebben we de adventstijd, een tijd van voorbereiding. De adventstijd nodigt ons uit om Hem te ontvangen als een kind in ons leven. Om vervuld te zijn van Gods liefde voor ons. Met die open en hoopvolle houding wordt het een mooi Kerstfeest.

pastor Jeroen Miltenburg

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Oud en nieuw
Het oude kerkelijk jaar loopt ten einde en het nieuwe staat voor de deur. We gaan ons voorbereiden op Kerst en kijken al uit naar een kerstdiner onder de schemering van theelichtjes. Zo ver is het nog niet. We sluiten het kerkelijk jaar eerst af met een hoogfeest: Christus, Koning van het heelal. Een grandioze titel die als siervuurwerk het kerkelijk jaar afsluit zodat het nieuwe kerkelijk jaar met advent kan beginnen.

Met oud en nieuw hebben veel mensen goede voornemens: we willen meer gaan sporten, meer boeken lezen, of vaker bij familie op bezoek. Vanaf het nieuwe jaar ben ik een nieuw mens! Na een paar maanden komen we onszelf dan tegen. Ik betrap mezelf op de bank met een zak chips en denk: hé dat was niet mijn voornemen. Dan blijkt dat ik om klokslag twaalf uur niet veranderd was in een ander mens, maar mezelf ben gebleven. De zak chips heeft me ingehaald. De praktijk is lastig, maar de goede bedoeling is er.

We vieren nu Christus, Koning van het heelal. Met Jezus kunnen we de wereld aan. Wat kan er mis gaan als de Koning van het heelal met ons is? Op oudejaarsavond denken we dat we het nieuwe jaar wel de baas zijn. Vol goede voornemens treden we het nieuwe jaar tegemoet. Laten we een paar goede voornemens maken voor het nieuwe kerkelijk jaar. Niet om meer te sporten of weer eens te gaan lijnen, maar om te groeien in ons geloof. Wat kan er mis gaan? De kerk kent vele heiligen met indrukwekkende levensverhalen. Misschien denken we dat we zo gaan worden. Misschien zijn we bang nooit zo te kunnen worden. Gelukkig hoeven we niet allemaal een heiligenleven te leiden waar een spannende film van gemaakt wordt. Onze goede voornemens mogen veel kleiner zijn, als we maar goede voornemens maken. Als we maar proberen om steeds een klein stapje te zetten. Als we onszelf betrappen met een zak chips op de bank, dan zeggen we gewoon: morgen probeer ik het weer!

Advent
De advent opent een nieuw jaar. Dit nieuwe jaar beginnen we met de voorbereiding op Kerst. Voorbereiding op een nieuw begin. Voorbereiding op de geboorte van Jezus. Het nieuwe kerkelijk jaar geeft ons dus tijd en ruimte. We hoeven er nog niet te zijn. We weten dat we er nog niet zijn. We mogen nog groeien. In de advent maken we zelfs ruimte vrij in het kerkelijk jaar om te kunnen groeien naar Kerst toe.

Ik hoop dat we deze advent de ruimte mogen voelen om te groeien in geloof. Dat we terugkijkend op het afgelopen kerkelijk jaar de mooie momenten mogen koesteren en de vol goede moed het nieuwe kerkelijk jaar in mogen gaan.

Nick Kersten, stagiair

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Mgr. De Korte spreekt vaak over sprakeloosheid als het over het geloof gaat. Wat bedoelt hij ermee? Mijn ervaring is dat regelmatige kerkgangers heldere antwoorden kunnen geven op geloofsvragen, niet tot in detail, maar men komt een heel eind in de verbinding van het eigen leven met God.

Bij degenen die zelden naar de kerk gaan is dat anders, heb ik gemerkt. Velen zijn waarnemers op afstand geworden. Of hebben alleen een binding met de kerkgemeenschap bij speciale gelegenheden, en gaan de overige tijd hun eigen weg. Als ik met hen in gesprek ga, ervaar ik bij velen een sprakeloosheid als het om ons geloof gaat.

Je eigen geloof niet onder woorden kunnen brengen, heeft tot gevolg dat je het niet met anderen kunt delen. Ik hoor dan makkelijk antwoorden als: “er moet wel iets zijn”, maar wat dat iets is, blijft vaag. Daardoor is het geloof niet een steun en inspiratiebron in het leven.
Dit hangt samen met de kennis en beleving van het geloof. Je kunt pas van God houden als je Hem kent. Voor een heel aantal mensen is de kennis blijven steken bij wat vroeger op school is aangereikt, maar de vragen en problemen van toen zijn anders dan nu. Als het geloof niet is meegegroeid dan lijkt het geloof geen antwoord te geven.

Naast kennis is er de eigen beleving van het geloof. Hoe ervaar ik God? Als Vader, als Heilige Geest, als vriend, of op een andere manier. Hoe kan ik aan mijn omgeving duidelijk maken waar God met mij bezig is? Of waar zie ik een Bijbelverhaal wat op mijn leven van toepassing is? Als we daarop een antwoord hebben, doorbreken we de sprakeloosheid.

Kwetsbaarheid
Sprakeloosheid maakt ons kwetsbaar en gesloten. Het raakt de kwaliteit van ons geloof. Geloof geeft dan minder houvast. Een goede relatie met God geeft houvast en vertrouwen. Het geeft ons inspiratie. Als we de sprakeloosheid overwinnen dan worden we open en mondige mensen, die met kennis van zaken ons geloof onder woorden kunnen brengen. Zo zijn we een steun voor veel mensen om ons heen.

Uitdaging
Hoe komen we daar? Belangrijk is om bij de bron te komen, bij God zelf. We vinden Zijn woord in de Bijbel, we onderhouden de relatie door gebed en sacramenten, en bij de mensen met wie we het geloof delen. We kunnen dan voor anderen een licht zijn dat hen helpt uit de sprakeloosheid te komen. We helpen hen in het vinden van het geluk, als we leven in vriendschap met Jezus Christus en dat onder woorden brengen.

pastor Jeroen Miltenburg

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Een parochie is een geloofsgemeenschap, die in een kerk samenkomt om het geloof te vieren. Vroeger was een parochie duidelijk afgebakend, het was een gebied waar een kerk stond en de mensen, die in dat gebied woonden, waren betrokken bij hun kerk. Het was vanzelfsprekend om betrokken te zijn bij de gemeenschap: financieel, als vrijwilliger en als parochiaan. Een ieder gaf naar wat voor hem of haar mogelijk was.

Tegenwoordig echter is een parochie een fusie van meerdere kerken en zijn minder mensen betrokken bij de gemeenschap. Voor de meeste mensen is de plaats waar de kerk staat van ondergeschikt belang, omdat zij kiezen voor een gemeenschap waar zij zich thuis voelen. De H. Stefanus is een fusieparochie van zeven kerklocaties waarvan de Maria Geboortekerk een onderdeel is. In eerste instantie zou je zeggen, dat het niet veel uitmaakt, want de mensen die zich betrokken voelen komen gewoon naar de kerk. Op een dieper niveau is het nodig de vraag te stellen: wat is een geloofsgemeenschap? Zijn dat mensen, al dan niet parochianen, die in de kerk samenkomen om het geloof te vieren, of is het meer? Een geloofsgemeenschap vormt een eenheid op basis van het gezamenlijke geloof dat zij belijdt. Het is hetzelfde geloof, dat iedereen in de eucharistieviering op zon- en hoogfeestdagen belijdt. Het belijden van ons geloof, is uitgangspunt voor het samen delen van het geloof. In mijn jeugd kwam ik wel eens op bezoek bij protestantse gezinnen. Het is heel gewoon dat zij het geloof met elkaar delen. Een van de momenten waarop dat gedaan werd, was na het avondeten. De vader des huizes las een gedeelte uit de Bijbel waar vervolgens over gesproken werd. Op weg naar volwassenheid ging ik af en toe bij een vriend op bezoek waar we een deel van de avond samen spraken over het geloof. Het heeft mij geholpen in het geloof te groeien, te onderscheiden wat God van mij vraagt en het ook daadwerkelijk te doen. Het geloof te leven, met alle worstelingen die het met zich meebrengt.

De meeste katholieken spreken niet over hun geloof in God. Het is begrijpelijk omdat we dat niet geleerd hebben. Juist in de tijd waarin we nu leven, denk ik dat het belangrijk is over ons geloof te spreken. Een kleine christelijke gemeenschap, die samenkomt om te luisteren naar Gods woord en dit met elkaar te delen. Het kan ook zijn dat je met elkaar spreekt over de homilie van de zondag.

Een geloofsgemeenschap zijn wordt een stuk gemakkelijker als we doen wat ongemakkelijk is: de Bijbel of een andere geestelijk werk samen hardop lezen en hierover met elkaar spreken. Het gaat niet een om theologische discussie, maar om wat jou raakt. De Bijbel is Gods Woord onder inspiratie van de Heilige Geest door mensen opgeschreven. Het bijzondere is dat God zijn liefde aan mensen openbaart. Op heel persoonlijke wijze ervaren mensen Gods liefde in hun leven en horen zij dat God tot hen spreekt. Meerdere personen hebben een overeenkomstige ervaring gehad. Met de hulp van de Heilige Geest hebben zij deze ervaringen opgeschreven.

De ervaringen van God in ons leven, kunnen overeenkomsten hebben met de ervaringen zoals we die in de Bijbel lezen. Als een woord uit de Bijbel ons raakt, kan het zijn dat God hiermee iets tot ons wil zeggen. Met andere mensen spreken over Gods woord kan ons helpen om als gemeenschap op weg te gaan en samen meer gemeenschap te worden waar Gods Woord in ons midden leeft.

kapelaan Juan van Eijk

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

In de wereldkerk start het synodaal proces. In ons bisdom is daar afgelopen zondag met een viering in de Sint Jan een start mee gemaakt. De synode-kaars is daar een teken van. Dit initiatief van Paus Franciscus kan in drie kernwoorden worden samengevat: communio, participatie en missie.

Communio
Communio gaat over gemeenschap. Alleen in verbondenheid met de Heer en met elkaar kunnen wij uitgroeien tot gelukkige mensen. Wij hebben elkaar nodig, wij zijn broeder en zuster van elkaar. Als wij leven in overeenstemming met de Blijde Boodschap van Jezus vormt de Kerk een gemeenschap van geloof, hoop maar vooral ook van liefde.

Participatie
Door de Doop, het Vormsel en de Eucharistie zijn wij geroepen om het geloof handen en voeten te geven. Wij kunnen daarbij onze talenten, die God ons gegeven heeft, benutten. Door de kracht van Gods Geestzijn wij tot veel in staat. Wij dragen een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de voortgang van het kerkelijk leven. Overal waar liefde en dienstbaarheid worden geleefd, overal waar mensen leven vanuit vergeving en verzoening, zien wij een lichtflits van het Koninkrijk Gods.

Missie
Wij hebben missionaire opdracht en zorgen voor de voortgang van het evangelie in onze parochie. Door gezinnen met jonge kinderen te helpen het geloof te beleven, werken wij aan de opbouw van de Kerk van morgen. Kerk is missie. Een Kerk die niet missioneert, heeft haar vitaliteit verloren. Wij zijn geroepen om mensen bij Christus te brengen. Christelijk leven krijgt immers gestalte vanuit de vriendschap met Christus.

Niet alleen tot Communio, Participatie en Missie worden wij uitgenodigd, maar ook tot dienstbaar in het leven te staan. De laatste sociale encyclieken van onze paus: Laudato Si en Fratelli Tutti kunnen ons inspireren tot een cultuur van het leven. Het gaat dan om de bescherming van kwetsbaar leven, maar ook om maatschappelijke rechtvaardigheid en het beschermen van de aarde die ons draagt en voedt.

Om het synodale proces focus te geven heeft het Vaticaan tien thema’s geformuleerd. In ons bisdom krijgen de drie bovenstaande thema’s het accent.
Vanuit de aanbidding van God, het vieren van de liturgie, heel bijzonder van de Eucharistie, worden wij gevoed om onze verantwoordelijkheid voor de missie van de Kerk gestalte te geven. Tegelijkertijd krijgen wij inspiratie om het evangelie van Christus concreet na te leven in de wereld van vandaag.

Maria Geboorte
We zijn als kernteam en locatieteam van de Maria Geboorte een zaterdag bijeengeweest. Wij hebben nagedacht over hoe wij de toekomst vorm kunnen geven. Allereerst is het belangrijk dat wij missionair zijn. Wij hebben een missionaire opdracht waar we de komende tijd verder aan willen werken. Daarvoor is gastvrijheid nodig en een uitnodigende houding. Wij willen zo een betekenisvolle gemeenschap kunnen zijn waar een ieder zich thuis voelt. Om dit te bereiken hebben wij een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid. Gemeenschap is iets wat je samen beleeft. Laten wij daar samen de schouders onder zetten.

Lees verder, o.a. over de speciale kaars …

pastor Jeroen Miltenburg

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

In onze kerk staat een kaars bij de lezenaar. Het is een kaars die verwijst naar het synodaal proces. Bedoelt om de H. Geest te vragen om het proces te bezielen. In enkele citaten geeft onze paus Franciscus het startschot voor een breed en diepgaand overleg van basis tot top.

Synod NL logo

Het synodaal proces in 7 quotes.
1. Een synode is geen parlement of opiniepeiling, maar een kerkelijk evenement met de Heilige Geest als hoofdrolspeler. Zonder de Geest is er geen synode.
2. Het is tijd om anderen in de ogen te kijken en te luisteren naar wat ze te zeggen hebben, om een band op te bouwen, om gevoelig te zijn voor de vragen van onze zussen en broers. om ons te laten verrijken met andere charisma’s, roepingen en taken. Echte ontmoeting vormt ons om en schept kansen.
3. Het wordt een trage en vermoeiende oefening om echt te leren luisteren naar elkaar: bisschoppen, priesters, religieuzen, leken, alle gedoopten. Zonder pasklare antwoorden.
4. Iedereen in staat stellen om deel te nemen, is een essentiële kerkelijke plicht!
5. Als we van een synodale kerk willen spreken, kunnen we niet tevreden zijn met schijn. We hebben inhoud, middelen en structuren nodig die dialoog en interactie tussen priesters en leken vergemakkelijken.
6. Priesters moeten zich niet opstellen als heer des huizes, maar als herder. We hebben niets aan intellectualisme. Vermijd de zelfgenoegzame houding van: We hebben het altijd zo gedaan.
7. Dan zullen we een structureel synodale Kerk worden, waar iedereen zich thuis kan voelen en aan bijdragen. We zullen een luisterende Kerk worden, een nabije Kerk die de wonden en harten van de wereld heelt met Gods balsem.

Vanwege de Corona maatregelen wordt dit uitgesteld

Vanuit de Mary Kids Club organiseren wij op zondag 28 november een lunch voor alle gezinnen met kinderen tussen 0 en 12 jaar. Samen eten, elkaar ontmoeten en met het hele gezin de advent beginnen! De lunch start na de viering van 10u30. Meer informatie volgt. 

In deze tijd is het voor veel parochies moeilijk om vrijwilligers te vinden. Het gevolg daardoor kan zijn dat één vrijwilliger veel taken op zich neemt, omdat niemand anders die doet. De pastoor of kapelaan is op zoek naar iemand die de plaats van de vrijwilliger, die gestopt is, op te vullen. Het is een hele gewone manier van werken, maar of dit werkt is nog maar de vraag. Natuurlijk is het belangrijk dat de pastorale zaken in de parochie doorgaan en dat hier vrijwilligers voor nodig zijn is duidelijk en we moeten niet nalaten deze te zoeken.

Het kan ook anders: de parochie helpt mensen te ontdekken waar zij goed in zijn. Welke dingen die je in de parochie zou kunnen doen geven jou vreugde? De meesten weten dat ik enige jaren badmeester ben geweest. Het is wonderlijk hoe dit zo gekomen is, want uit mezelf had ik nooit deze stap gemaakt.
De zwemvereniging waar ik lid van was, vierde haar 25-jarig jubileum. Iedereen die lid was mocht gratis komen zwemmen en aangezien ik graag zwom ben ik toen gegaan. Een badmeester zag dat ik vreugde beleefde aan het spelen met de kinderen. Dit was voor hem een reden om mij te vragen badmeester te worden. Even heb ik erover nagedacht voor ik toestemde. Het betekende immers dat ik een opleiding moest volgen om ‘zwemleider’ te worden en daarnaast moest ik ook een EHBO-diploma behalen. Mijn agenda liet het toe, maar belangrijker nog, ik ontving vreugde als ik de kinderen mocht leren zwemmen. Ook ben ik jaren als koster actief geweest in de parochie waar ik woonde. Het was iets totaal anders en het gaf mij vreugde.

In de parochiegemeenschap kunnen ook anderen zien waar je goed in bent, wat jou vreugde geeft. En mocht je dat niet weten, dan is het goed op zoek te gaan naar je verborgen talenten. Iets totaal anders doen dan wat je in je dagelijkse leven doet.
De parochie mag een plaats zijn waar je je verborgen talenten of charisma’s gebruikt voor de opbouw van het Rijk van God. Ik denk dat het een belangrijke bijdrage kan geven aan je geloofsgroei. Elke zondag naar de kerk gaan is goed, maar wat kan ik nog meer doen om mijn geloof te laten groeien?

Vele handen maken licht werk. Om een betekenisvolle gemeenschap te zijn, zijn heldere verwachtingen van belang. Wij willen parochianen immers niet alleen verwelkomen voor de vieringen in het weekend, maar wij verwachten van iedere parochiaan, dat hij of zij, een bijdrage levert aan de opbouw van onze gemeenschap. Het laat zien, dat de parochie een gemeenschap is, die samen het evangelie willen uitdragen. Iedereen heeft charisma’s en talenten van God ontvangen. Deze willen we niet wegstoppen maar inzetten voor Gods Rijk.

In onze gemeenschap zijn veel mogelijkheden waarvoor je je kunt inzetten. Het kunnen heel praktische dingen zijn, waarbij je de handen uit de mouwen moeten steken, zoals bijvoorbeeld: het welkomstteam versterken, koffie schenken na de eucharistieviering op zondag, helpen bij de eerste communievoorbereiding, gastvrouw of -heer zijn op de pastorie, meehelpen bij het tuinonderhoud. Of juist meer actief zijn op de achtergrond, zoals administratieve werkzaamheden of het meehelpen met de livestream en nog veel meer. Het belangrijkste criterium is dat het jou vreugde geeft.

kapelaan Juan van Eijk

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Hallo, mijn naam is Nick Kersten en ik mag mijn stagejaar komen doen bij deze parochie. Daar kijk ik erg naar uit. Ik heb gezien dat het een diverse en actieve parochie is.

Ik zal even kort mijn persoon uit de doeken doen. Ik ben geboren en getogen in het Brabantse Uden. Ik kom niet uit een gezin waar het geloof centraal staat, eerlijk gezegd was ik een van de kinderen voor wie het vormsel de afscheidsviering was. De wegen van God zijn ondoorgrondelijk en gedurende mijn studie heeft Hij me weer geroepen, geboeid en teruggebracht.

Na een opleiding Bedrijfskunde MER ben ik theologie gaan studeren aan de Radboud Universiteit. Nijmegen is mij dus niet geheel vreemd, al moet ik bekennen dat ik er nog nooit heb gewoond. Nadat ik daar mijn bachelor had gehaald, heb ik een master gedaan aan de Katholieke Universiteit Leuven.
Tijdens mijn studies heb ik mijn roeping onderzocht met begeleiding van een goede priester. Samen hebben we gebeden, gedacht en gesproken over mijn roeping. Ik ben op verschillende plekken wezen kijken, maar heb me uiteindelijk aangemeld op het seminarie van ’s-Hertogenbosch. Oost west, thuis best.
Ik heb op het seminarie, ondanks de coronaperikelen, veel mogen leren en een mooie gemeenschap mogen ervaren.

Met die achtergrond begin ik aan mijn pastorale jaar dat ik in deze parochie mag gaan doen. Het ergste van de coronapandemie lijkt achter ons te liggen, dus kijk ik uit naar mooie ontmoetingen met parochianen. Ik hoop veel te leren in deze parochie, maar ook mijn bijdrage te kunnen leveren aan deze gemeenschap.

Nick Kersten

Vorige artikel

Terug naar welkompagina