Wij kunnen vanwege de corona maatregelingen niet de hele familie voor het kerstfeest uitnodigen. Die afstand die er nu is, is natuurlijk jammer want kerstmis vieren we ook het liefst als familiefeest.

Onze paus Franciscus heeft de nabijheid van God zo verwoord: “Laten wij onszelf gunnen te worden omhuld door de nabijheid van God, deze nabijheid vol compassie, tederheid.” Het kerstkind houdt geen ander halve meter afstand. Dichter kon Hij ons niet nabij zijn, doordat Hij één van ons is geworden. Heel eenvoudig, in een stal. Hij heeft het menselijk leven, ook met al de moeilijkheden, met ons gedeeld. Ook daarin is Hij ons heel nabij. God zelf gaat met ons op weg. Hij wijst ons niet alleen de weg, Hij wil die weg ook voor ons worden.

Het kerstkind nodigt ons uit om die weg samen te gaan. Zoals de herders en de wijzen op zoek zijn gegaan naar het pasgeboren kind, naar de nieuwe koning. Een koning die niet alleen zegt wat je moet doen, maar vooral een koning die je iets goeds heeft te geven, omdat Hij ons geluk op het oog heeft.
In een wereld die onzeker is horen we een kerstboodschap: “Vrees niet, wees niet bang”, zei de engel tegen de herders in de nacht op het veld: “vandaag is voor jullie, in de stad van David, een Redder geboren; Christus de Heer.” Geboren als een klein kind. We hoeven niet bang te zijn om dicht bij Hem te zijn. Om Hem te ontmoeten moeten we soms opzoek gaan, zoals de herders en de wijzen ons leren. Soms vinden we Hem op een plaats waar we het niet verwachten. Dat vraagt een open blik.

Zo kun je naar een kindje kijken. Je ziet hoe het beweegt, je ziet hoe het je aankijkt en contact met je maakt. Als je een kindje in de ogen kijkt dan kun je al het andere even vergeten. Een tedere liefde. Ik ervaar zijn nabijheid als ik naar het kerststalletje kijk, naar Maria, Jozef en het pasgeboren kindje. Dat geeft een warm gevoel, een ervaring dat God goed voor mij is.

Alles wat op ons hart ligt aan vragen, zorgen, of waar we dankbaar voor zijn, kunnen we uitspreken bij het kindje in de kribbe. Onze paus die de zorgen van de hele kerk met zich draagt heeft eens gedeeld wat hij doet. Op het einde van de dag schrijft hij op een briefje al de moeilijkheden waar hijzelf niet uitkomt. Het briefje legt hij bij het beeld van Sint Jozef. Zo kunnen ook wij onze zorgen aan Hem toevertrouwen en zijn nabijheid ervaren.

pastor Jeroen Miltenburg

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

alpha cursus

Inmiddels ben ik al enige tijd in deze parochie en kan ik met zekerheid zeggen dat ik hartelijk ben ontvangen. Ik heb in de Maria Geboortekerk een warme en gelovige gemeenschap aangetroffen die open staat voor anderen en hen wil verwelkomen. Een gemeenschap die nu samen op weg is naar Kerst. Samen kijken we uit naar de geboorte van Jezus en ook daarbij willen we anderen verwelkomen.

Kerst is niet alleen een herdenking van de geboorte van Jezus, we vieren het ook. We mogen het samen beleven en in ons hart ontvangen. We weten inmiddels allemaal dat kerkelijke vieringen en activiteiten na 17.00 uur niet fysiek kunnen plaatsvinden. Dat is voor ons allen pijnlijk en jammer; we willen samen vieren.
Juist Kerst is één van de feesten die in de maatschappij breed leeft. Velen leven toe naar Kerst, ook al zijn ze niet kerkelijk. Voor veel mensen is Kerst juist een moment dat ze wel naar de kerk komen. Jezus die bij ons komt, kwetsbaar en klein, werkt ontwapenend. De geboorte van Jezus werkt verbindend. Het is een mooi moment waar de vaste kerkgangers hen mogen verwelkomen en mogen uitnodigen om de geboorte van Jezus met elkaar te vieren.

De pandemie maakt dat al een paar jaar lastig en ook dit jaar lijkt corona roet in het eten te gooien. De maatregelen werpen ons terug op onze eigen kring. Hoe houden we onze gemeenschappen bij elkaar? Hoe kunnen we in de nieuwe situatie zoveel mogelijk door laten gaan op een verantwoorde manier? Het vraagt veel van ons allemaal en het is hartverwarmend om te zien hoe iedereen zijn schouders eronder zet om er het beste van te maken.

Jezus is gekomen als licht in de duisternis. Dat licht willen we delen met elkaar. Nee niet alleen met elkaar, maar met iedereen. Op kerstavond kunnen we helaas geen volle kerk hebben. Toch willen we de vreugde van Jezus’ geboorte delen met velen. Dit jaar kunnen we dat niet doen door op kerstavond naast elkaar in de kerstbanken te zitten, gelukkig kunnen we dat op eerste kerstdag wel. Daar mogen we dankbaar voor zijn. We mogen en kunnen Kerst toch in gemeenschap met elkaar vieren.

En kerstavond dan? Wat doen we met de mensen die we alleen op kerstavond kunnen verwelkomen in onze kerk? Natuurlijk willen we ook de vreugde van Kerst met hen delen. Dat vraagt misschien wel iets van ons. Aan het einde van elke mis worden wij de wereld ingezonden. Het licht kwam in de wereld en nu moeten wij een lichtje in de wereld zijn. Niet door hoog van de toren te blazen, maar door kwetsbaar en klein het licht van Jezus aan te bieden aan de mensen van goede wil. 

Nick Kersten, stagiair

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

De laatste zondagen van het kerkelijke jaar en de eerste zondag van de Advent staat in het evangelie de ‘eindtijd’ ofwel ‘apocalyps’ centraal. We kennen het Bijbelboek de Apocalyps, dat ook wel de grote Apocalyps wordt genoemd. Daarnaast omvat de Bijbel ook kleine ‘apocalypsen’, te vinden in Matteus 24, 25, Marcus 13 en Lucas 21. Het boek Daniël in het Oude Testament bevat ook een kleine apocalyps.

Het woord apocalyps betekent ‘openbaring’, want het openbaart het mysterie van de toekomst en/of het hemelse Rijk en hangt samen met de komst van Gods Rijk. In de christelijke traditie is het een drievoudige komst; 1) de geboorte van Jezus ruim 2000 jaar geleden; 2) de komst van Jezus midden onder ons, vooral als we de eucharistie vieren en 3) de definitieve komst van Jezus. In het Rijk van God, dat anders is dan het aardse koningschap, heerst God, Hij is Koning. Van de drie ‘komsten’ is de wederkomst van Christus iets wat veel mensen bezighoudt.

Op de 33ste zondag door het jaar hebben we een gedeelte uit de kleine apocalyps van Marcus 13 gelezen. Oorlogen van volk tegen volk, aardbevingen en hongersnood (Mc. 13,8) en het oprichten van de ‘gruwel der verwoesting’ zijn tekenen die de eindtijd aankondigen. Het beste wat de leerlingen kunnen doen, zegt Jezus, is waakzaam zijn en zich niet laten misleiden. Mensen zullen optreden in zijn Naam, volgt hen niet na, maar volhardt in het geloof.

De ‘gruwel der verwoesting’ is het beeld van de romeinse heerser dat in de tempel wordt geplaatst. Hij moet aanbeden worden in plaats van God. Het gaat om meer dan alleen de letterlijke betekenis van oorlog, aardbevingen en de ‘gruwel der verwoesting’. De geestelijk betekenis van oorlog kan geestelijke strijd zijn; die van aardbevingen de verschuivingen in de samenleving; en het oprichten van de ‘gruwel der verwoesting’ het aanbidden van de vijand, de tegenstander van God. In wezen gaat het om de keuze voor God. Hem aanbidden, die de oorsprong van het leven is. De vijand, ofwel de duivel is alleen maar gekomen om ons in het verderf te storten. Dit doet hij door de mensen te misleiden, mensen ‘los’ te maken van God en door verdeeldheid te zaaien in de gemeenschap. Een tactiek die hij gebruikt om te proberen ons te doen geloven dat God geen goede Vader is en niet om ons geeft en dat wij helemaal niet Gods geliefde kind zijn. Deze en alle andere tactieken zijn erop gericht dat mensen hem in plaats van God aanbidden.

We zien het bij de beproevingen van Jezus in de woestijn, waar de tegenstander tegen Jezus zegt: ‘Als Gij de Zoon van God zijt’. Hoezo als? Jezus gelooft dat Hij Gods veelgeliefde Zoon is (Mc. 1,11). God is een goede Vader. Dat zien we in wat Jezus voor ons doet: de genezingen, wonderen en tekenen. Het zijn tekenen dat Gods Rijk midden onder ons is. Laten wij een gemeenschap zijn, die mensen helpt de eenheid met Christus te zoeken. We zijn allemaal zwakke en zondige mensen, die erop vertrouwen dat God ons wil laten delen in zijn Rijk. De erfenis van het Rijk hebben we al ontvangen en wij mogen in alle nederigheid hieraan meewerken.

kapelaan Juan van Eijk

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Oud en nieuw
Het oude kerkelijk jaar loopt ten einde en het nieuwe staat voor de deur. We gaan ons voorbereiden op Kerst en kijken al uit naar een kerstdiner onder de schemering van theelichtjes. Zo ver is het nog niet. We sluiten het kerkelijk jaar eerst af met een hoogfeest: Christus, Koning van het heelal. Een grandioze titel die als siervuurwerk het kerkelijk jaar afsluit zodat het nieuwe kerkelijk jaar met advent kan beginnen.

Met oud en nieuw hebben veel mensen goede voornemens: we willen meer gaan sporten, meer boeken lezen, of vaker bij familie op bezoek. Vanaf het nieuwe jaar ben ik een nieuw mens! Na een paar maanden komen we onszelf dan tegen. Ik betrap mezelf op de bank met een zak chips en denk: hé dat was niet mijn voornemen. Dan blijkt dat ik om klokslag twaalf uur niet veranderd was in een ander mens, maar mezelf ben gebleven. De zak chips heeft me ingehaald. De praktijk is lastig, maar de goede bedoeling is er.

We vieren nu Christus, Koning van het heelal. Met Jezus kunnen we de wereld aan. Wat kan er mis gaan als de Koning van het heelal met ons is? Op oudejaarsavond denken we dat we het nieuwe jaar wel de baas zijn. Vol goede voornemens treden we het nieuwe jaar tegemoet. Laten we een paar goede voornemens maken voor het nieuwe kerkelijk jaar. Niet om meer te sporten of weer eens te gaan lijnen, maar om te groeien in ons geloof. Wat kan er mis gaan? De kerk kent vele heiligen met indrukwekkende levensverhalen. Misschien denken we dat we zo gaan worden. Misschien zijn we bang nooit zo te kunnen worden. Gelukkig hoeven we niet allemaal een heiligenleven te leiden waar een spannende film van gemaakt wordt. Onze goede voornemens mogen veel kleiner zijn, als we maar goede voornemens maken. Als we maar proberen om steeds een klein stapje te zetten. Als we onszelf betrappen met een zak chips op de bank, dan zeggen we gewoon: morgen probeer ik het weer!

Advent
De advent opent een nieuw jaar. Dit nieuwe jaar beginnen we met de voorbereiding op Kerst. Voorbereiding op een nieuw begin. Voorbereiding op de geboorte van Jezus. Het nieuwe kerkelijk jaar geeft ons dus tijd en ruimte. We hoeven er nog niet te zijn. We weten dat we er nog niet zijn. We mogen nog groeien. In de advent maken we zelfs ruimte vrij in het kerkelijk jaar om te kunnen groeien naar Kerst toe.

Ik hoop dat we deze advent de ruimte mogen voelen om te groeien in geloof. Dat we terugkijkend op het afgelopen kerkelijk jaar de mooie momenten mogen koesteren en de vol goede moed het nieuwe kerkelijk jaar in mogen gaan.

Nick Kersten, stagiair

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Mgr. De Korte spreekt vaak over sprakeloosheid als het over het geloof gaat. Wat bedoelt hij ermee? Mijn ervaring is dat regelmatige kerkgangers heldere antwoorden kunnen geven op geloofsvragen, niet tot in detail, maar men komt een heel eind in de verbinding van het eigen leven met God.

Bij degenen die zelden naar de kerk gaan is dat anders, heb ik gemerkt. Velen zijn waarnemers op afstand geworden. Of hebben alleen een binding met de kerkgemeenschap bij speciale gelegenheden, en gaan de overige tijd hun eigen weg. Als ik met hen in gesprek ga, ervaar ik bij velen een sprakeloosheid als het om ons geloof gaat.

Je eigen geloof niet onder woorden kunnen brengen, heeft tot gevolg dat je het niet met anderen kunt delen. Ik hoor dan makkelijk antwoorden als: “er moet wel iets zijn”, maar wat dat iets is, blijft vaag. Daardoor is het geloof niet een steun en inspiratiebron in het leven.
Dit hangt samen met de kennis en beleving van het geloof. Je kunt pas van God houden als je Hem kent. Voor een heel aantal mensen is de kennis blijven steken bij wat vroeger op school is aangereikt, maar de vragen en problemen van toen zijn anders dan nu. Als het geloof niet is meegegroeid dan lijkt het geloof geen antwoord te geven.

Naast kennis is er de eigen beleving van het geloof. Hoe ervaar ik God? Als Vader, als Heilige Geest, als vriend, of op een andere manier. Hoe kan ik aan mijn omgeving duidelijk maken waar God met mij bezig is? Of waar zie ik een Bijbelverhaal wat op mijn leven van toepassing is? Als we daarop een antwoord hebben, doorbreken we de sprakeloosheid.

Kwetsbaarheid
Sprakeloosheid maakt ons kwetsbaar en gesloten. Het raakt de kwaliteit van ons geloof. Geloof geeft dan minder houvast. Een goede relatie met God geeft houvast en vertrouwen. Het geeft ons inspiratie. Als we de sprakeloosheid overwinnen dan worden we open en mondige mensen, die met kennis van zaken ons geloof onder woorden kunnen brengen. Zo zijn we een steun voor veel mensen om ons heen.

Uitdaging
Hoe komen we daar? Belangrijk is om bij de bron te komen, bij God zelf. We vinden Zijn woord in de Bijbel, we onderhouden de relatie door gebed en sacramenten, en bij de mensen met wie we het geloof delen. We kunnen dan voor anderen een licht zijn dat hen helpt uit de sprakeloosheid te komen. We helpen hen in het vinden van het geluk, als we leven in vriendschap met Jezus Christus en dat onder woorden brengen.

pastor Jeroen Miltenburg

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Een parochie is een geloofsgemeenschap, die in een kerk samenkomt om het geloof te vieren. Vroeger was een parochie duidelijk afgebakend, het was een gebied waar een kerk stond en de mensen, die in dat gebied woonden, waren betrokken bij hun kerk. Het was vanzelfsprekend om betrokken te zijn bij de gemeenschap: financieel, als vrijwilliger en als parochiaan. Een ieder gaf naar wat voor hem of haar mogelijk was.

Tegenwoordig echter is een parochie een fusie van meerdere kerken en zijn minder mensen betrokken bij de gemeenschap. Voor de meeste mensen is de plaats waar de kerk staat van ondergeschikt belang, omdat zij kiezen voor een gemeenschap waar zij zich thuis voelen. De H. Stefanus is een fusieparochie van zeven kerklocaties waarvan de Maria Geboortekerk een onderdeel is. In eerste instantie zou je zeggen, dat het niet veel uitmaakt, want de mensen die zich betrokken voelen komen gewoon naar de kerk. Op een dieper niveau is het nodig de vraag te stellen: wat is een geloofsgemeenschap? Zijn dat mensen, al dan niet parochianen, die in de kerk samenkomen om het geloof te vieren, of is het meer? Een geloofsgemeenschap vormt een eenheid op basis van het gezamenlijke geloof dat zij belijdt. Het is hetzelfde geloof, dat iedereen in de eucharistieviering op zon- en hoogfeestdagen belijdt. Het belijden van ons geloof, is uitgangspunt voor het samen delen van het geloof. In mijn jeugd kwam ik wel eens op bezoek bij protestantse gezinnen. Het is heel gewoon dat zij het geloof met elkaar delen. Een van de momenten waarop dat gedaan werd, was na het avondeten. De vader des huizes las een gedeelte uit de Bijbel waar vervolgens over gesproken werd. Op weg naar volwassenheid ging ik af en toe bij een vriend op bezoek waar we een deel van de avond samen spraken over het geloof. Het heeft mij geholpen in het geloof te groeien, te onderscheiden wat God van mij vraagt en het ook daadwerkelijk te doen. Het geloof te leven, met alle worstelingen die het met zich meebrengt.

De meeste katholieken spreken niet over hun geloof in God. Het is begrijpelijk omdat we dat niet geleerd hebben. Juist in de tijd waarin we nu leven, denk ik dat het belangrijk is over ons geloof te spreken. Een kleine christelijke gemeenschap, die samenkomt om te luisteren naar Gods woord en dit met elkaar te delen. Het kan ook zijn dat je met elkaar spreekt over de homilie van de zondag.

Een geloofsgemeenschap zijn wordt een stuk gemakkelijker als we doen wat ongemakkelijk is: de Bijbel of een andere geestelijk werk samen hardop lezen en hierover met elkaar spreken. Het gaat niet een om theologische discussie, maar om wat jou raakt. De Bijbel is Gods Woord onder inspiratie van de Heilige Geest door mensen opgeschreven. Het bijzondere is dat God zijn liefde aan mensen openbaart. Op heel persoonlijke wijze ervaren mensen Gods liefde in hun leven en horen zij dat God tot hen spreekt. Meerdere personen hebben een overeenkomstige ervaring gehad. Met de hulp van de Heilige Geest hebben zij deze ervaringen opgeschreven.

De ervaringen van God in ons leven, kunnen overeenkomsten hebben met de ervaringen zoals we die in de Bijbel lezen. Als een woord uit de Bijbel ons raakt, kan het zijn dat God hiermee iets tot ons wil zeggen. Met andere mensen spreken over Gods woord kan ons helpen om als gemeenschap op weg te gaan en samen meer gemeenschap te worden waar Gods Woord in ons midden leeft.

kapelaan Juan van Eijk

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

In onze kerk staat een kaars bij de lezenaar. Het is een kaars die verwijst naar het synodaal proces. Bedoelt om de H. Geest te vragen om het proces te bezielen. In enkele citaten geeft onze paus Franciscus het startschot voor een breed en diepgaand overleg van basis tot top.

Synod NL logo

Het synodaal proces in 7 quotes.
1. Een synode is geen parlement of opiniepeiling, maar een kerkelijk evenement met de Heilige Geest als hoofdrolspeler. Zonder de Geest is er geen synode.
2. Het is tijd om anderen in de ogen te kijken en te luisteren naar wat ze te zeggen hebben, om een band op te bouwen, om gevoelig te zijn voor de vragen van onze zussen en broers. om ons te laten verrijken met andere charisma’s, roepingen en taken. Echte ontmoeting vormt ons om en schept kansen.
3. Het wordt een trage en vermoeiende oefening om echt te leren luisteren naar elkaar: bisschoppen, priesters, religieuzen, leken, alle gedoopten. Zonder pasklare antwoorden.
4. Iedereen in staat stellen om deel te nemen, is een essentiële kerkelijke plicht!
5. Als we van een synodale kerk willen spreken, kunnen we niet tevreden zijn met schijn. We hebben inhoud, middelen en structuren nodig die dialoog en interactie tussen priesters en leken vergemakkelijken.
6. Priesters moeten zich niet opstellen als heer des huizes, maar als herder. We hebben niets aan intellectualisme. Vermijd de zelfgenoegzame houding van: We hebben het altijd zo gedaan.
7. Dan zullen we een structureel synodale Kerk worden, waar iedereen zich thuis kan voelen en aan bijdragen. We zullen een luisterende Kerk worden, een nabije Kerk die de wonden en harten van de wereld heelt met Gods balsem.

In de wereldkerk start het synodaal proces. In ons bisdom is daar afgelopen zondag met een viering in de Sint Jan een start mee gemaakt. De synode-kaars is daar een teken van. Dit initiatief van Paus Franciscus kan in drie kernwoorden worden samengevat: communio, participatie en missie.

Communio
Communio gaat over gemeenschap. Alleen in verbondenheid met de Heer en met elkaar kunnen wij uitgroeien tot gelukkige mensen. Wij hebben elkaar nodig, wij zijn broeder en zuster van elkaar. Als wij leven in overeenstemming met de Blijde Boodschap van Jezus vormt de Kerk een gemeenschap van geloof, hoop maar vooral ook van liefde.

Participatie
Door de Doop, het Vormsel en de Eucharistie zijn wij geroepen om het geloof handen en voeten te geven. Wij kunnen daarbij onze talenten, die God ons gegeven heeft, benutten. Door de kracht van Gods Geestzijn wij tot veel in staat. Wij dragen een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor de voortgang van het kerkelijk leven. Overal waar liefde en dienstbaarheid worden geleefd, overal waar mensen leven vanuit vergeving en verzoening, zien wij een lichtflits van het Koninkrijk Gods.

Missie
Wij hebben missionaire opdracht en zorgen voor de voortgang van het evangelie in onze parochie. Door gezinnen met jonge kinderen te helpen het geloof te beleven, werken wij aan de opbouw van de Kerk van morgen. Kerk is missie. Een Kerk die niet missioneert, heeft haar vitaliteit verloren. Wij zijn geroepen om mensen bij Christus te brengen. Christelijk leven krijgt immers gestalte vanuit de vriendschap met Christus.

Niet alleen tot Communio, Participatie en Missie worden wij uitgenodigd, maar ook tot dienstbaar in het leven te staan. De laatste sociale encyclieken van onze paus: Laudato Si en Fratelli Tutti kunnen ons inspireren tot een cultuur van het leven. Het gaat dan om de bescherming van kwetsbaar leven, maar ook om maatschappelijke rechtvaardigheid en het beschermen van de aarde die ons draagt en voedt.

Om het synodale proces focus te geven heeft het Vaticaan tien thema’s geformuleerd. In ons bisdom krijgen de drie bovenstaande thema’s het accent.
Vanuit de aanbidding van God, het vieren van de liturgie, heel bijzonder van de Eucharistie, worden wij gevoed om onze verantwoordelijkheid voor de missie van de Kerk gestalte te geven. Tegelijkertijd krijgen wij inspiratie om het evangelie van Christus concreet na te leven in de wereld van vandaag.

Maria Geboorte
We zijn als kernteam en locatieteam van de Maria Geboorte een zaterdag bijeengeweest. Wij hebben nagedacht over hoe wij de toekomst vorm kunnen geven. Allereerst is het belangrijk dat wij missionair zijn. Wij hebben een missionaire opdracht waar we de komende tijd verder aan willen werken. Daarvoor is gastvrijheid nodig en een uitnodigende houding. Wij willen zo een betekenisvolle gemeenschap kunnen zijn waar een ieder zich thuis voelt. Om dit te bereiken hebben wij een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid. Gemeenschap is iets wat je samen beleeft. Laten wij daar samen de schouders onder zetten.

Lees verder, o.a. over de speciale kaars …

pastor Jeroen Miltenburg

Vorige artikel

Terug naar welkompagina

Hallo, mijn naam is Nick Kersten en ik mag mijn stagejaar komen doen bij deze parochie. Daar kijk ik erg naar uit. Ik heb gezien dat het een diverse en actieve parochie is.

Ik zal even kort mijn persoon uit de doeken doen. Ik ben geboren en getogen in het Brabantse Uden. Ik kom niet uit een gezin waar het geloof centraal staat, eerlijk gezegd was ik een van de kinderen voor wie het vormsel de afscheidsviering was. De wegen van God zijn ondoorgrondelijk en gedurende mijn studie heeft Hij me weer geroepen, geboeid en teruggebracht.

Na een opleiding Bedrijfskunde MER ben ik theologie gaan studeren aan de Radboud Universiteit. Nijmegen is mij dus niet geheel vreemd, al moet ik bekennen dat ik er nog nooit heb gewoond. Nadat ik daar mijn bachelor had gehaald, heb ik een master gedaan aan de Katholieke Universiteit Leuven.
Tijdens mijn studies heb ik mijn roeping onderzocht met begeleiding van een goede priester. Samen hebben we gebeden, gedacht en gesproken over mijn roeping. Ik ben op verschillende plekken wezen kijken, maar heb me uiteindelijk aangemeld op het seminarie van ’s-Hertogenbosch. Oost west, thuis best.
Ik heb op het seminarie, ondanks de coronaperikelen, veel mogen leren en een mooie gemeenschap mogen ervaren.

Met die achtergrond begin ik aan mijn pastorale jaar dat ik in deze parochie mag gaan doen. Het ergste van de coronapandemie lijkt achter ons te liggen, dus kijk ik uit naar mooie ontmoetingen met parochianen. Ik hoop veel te leren in deze parochie, maar ook mijn bijdrage te kunnen leveren aan deze gemeenschap.

Nick Kersten

Vorige artikel

Terug naar welkompagina