Een ingenieur aan het altaar


Gesprek met pastor Juan van Eijk
Zo’n half jaar geleden zaten we thuis te kijken naar de Mis op ons eigen laptop- schermpje, en ineens kwam er, geheel onaangekondigd, een priester in beeld, die met ferme stap naast pastor Harm Eskes ging staan en concelebreerde.


Nu, achteraf, blijkt hij – ook voor hemzelf onvoorzien - een ‘blijver’ te zijn: Juan van Eijk. De Maria Geboortekaarten zijn in recordtempo weer eens flink geschud: de priesters Harm en Cornelius namen afscheid, en Juan is onze nieuwe pastor. Dus tijd voor een interview!

Spaanse roots en roeping
Pastor Juan van Eijk, geboren in Al- phen aan de Rijn, heeft een Spaanse moeder - die voor hem een voorbeeld was in zijn geloofsleven – en een Ne- derlandse vader. Hij heeft de nodige opleidingen achter de rug: LTS, MTS, HTS en deed ook militaire dienst.

In zijn MTS-periode keerde hij terug naar de Kerk. Tijdens een Eucharistie- viering werd hij eens bijzonder geraakt door de woorden in Lukas 5: “Heer, ga weg van mij, want ik ben een zondig mens.” Gaandeweg werd hij zich ervan bewust dat hij een priesterroeping had. Toch maakte hij eerst de HTS af en ging werken. Later werd hij opnieuw geraakt door dezelfde tekst, en besloot om nu echt op Gods roepstem in te gaan.

Hij koos voor de voltijdsopleiding in het Bossche Sint Janscentrum, omdat daar een biddende gemeenschap was. Vanaf het begin was zijn devies “Ora et Labora” (bid en werk); nog steeds is dat voor hem de juiste insteek. In juni 2004 werd hij priester gewijd. Er volgden aanstellingen in Boxtel, Tilburg en Nijmegen. Eenmaal nam hij een ‘sabbatical’ om te studeren voor de opleiding geestelijke begeleiding.

Klooster en parochie
Pastor Juan maakte kennis met de monastieke gemeenschap van Jeruzalem. Riep God hem om daar in te treden? In 2012 nam hij die stap, eerst in Keulen en daarna in Parijs. Hij vertelt: “In het klooster heb ik geleerd om in gemeenschap te leven en daardoor gevormd te worden. Dat is in zo’n omgeving makkelijker, want er is geen geld en je hebt een vast ritme. Ik was verantwoordelijk voor de keuken, wat ik met veel plezier deed; nog steeds kook ik graag!”


Tijdens een ‘woestijnmaand’ kreeg hij bericht dat zijn vader ernstig ziek was en ging hij terug naar Nederland. Vader overleed. Tijdens de uitvaart za- gen de broeders en zusters van zijn gemeenschap dat Juan toch eerder in een parochie zijn plek zou vinden dan in de monastieke gemeenschap.
Hij werd benoemd bij een parochie in Berkel-Enschot en was daar actief met gemeenschapsopbouw: alphacursus- sen (raad eens wie de maaltijden kookte!), bijbelcursus, parochiever- nieuwing, beleidsplan. Alles bij elkaar werd het hem te veel en kreeg hij symptomen die wezen op een burn-out. Na enkele maanden rust en herstel volgde de benoeming in onze parochie.