Overweging van Wim Rigters.

Micha 5, 1-4, en Lucas 1, 39-55.

Centraal thema van de adventperiode: “Wegbereider zijn”.

Vierde Advent.

Twee vrouwen in verwachting: de vreugde om wat gaat gebeuren; de onzekerheid om wat kan gebeuren.

11 december, Straatsburg, een terroristische aanslag: de vader van de dader ging zelf naar de politie om zijn zoon, zijn kind, aan te geven. Wat een verschrikkelijke gang, wat een tragiek en wat een moed!

Dinsdagavond op TV: ‘Het mooiste meisje van de klas’; iedereen gaf haar een droomtoekomst: ze vònd de prins van haar dromen en trouwde, kreeg twee gezonde kinderen; het derde kindje bleek na korte tijd een progressieve spierziekte te hebben; haar prins over leed 41 jaar jong. Nu heeft ze een nieuwe relatie en 5 kinderen er bij . . .  levensmoed!

Vandaag twee vrouwen in verwachting, kunnen hun geluk niet op en delen dat met elkaar, maar wij weten de afloop: zo’n 30 jaar later worden hun beider zonen vermoord omwille van hun idealen.

Voor sommige ouders is het een gewetensvraag: is het wel verantwoord leven te geven aan een kind  in deze wereld, in deze maatschappij. Kijk om je heen: de toenemende verharding en individualisering, en aan het voortduren van de lange vrede in West-Europa wordt openlijk getwijfeld.

“Ieder kind komt met de boodschap, dat God nog niet ontmoedigt is over de mensen” zegt Rabindrath Tagore.Geloof je dat echt? En als er nou geen God bestaat? . . . .

“Gelukkig jij die geloofd hebt, dat de woorden van de Heer in vervulling zullen gaan”. En Maria heeft die woorden ongetwijfeld doorgegeven aan haar zoon, en vóórgeleefd:

“Hij heeft hoogmoedigen in de gedachte van hun hart verstrooid. Hij stootte machtigen van hun zetel,  en nederigen heeft Hij verheven. Hongerigen heeft Hij met gaven vervuld, en rijken heeft Hij leeg weggezonden.” Het staat allemaal in de voltooide tijd, maar zij wisten en geloofden: dit staat te doen! Dit waar maken is mijn opdracht, mijn levenstaak. “Hij brengt vrede”!
Zomaar twee vrouwen in verwachting, zomaar een kind, onderweg geboren, omdat er geen plaats was . . . zomaar ik, zomaar wij.

Kerstmis vieren: herinneren waarom wij geboren zijn: ondanks alle tegenkrachten vrede brengen,  

Gelovend in, vertrouwend op “de kracht die Hem eens heeft bezield
om, bouwend op een visioen, als vanzelfsprekend dat te doen,
wat onze toekomst open houdt.”

(Na een Stilte het volgende gedicht “Aan Maria” bij wijze van geloofsbelijdenis/ -getuigenis.

Aan Maria  (J. Roelofs-van der Linden)

De kracht, die jou eens heeft bezield om, bouwend op een visioen,
als vanzelfsprekend dat te doen, wat onze toekomst open hield.

De kracht, die alle eeuwen door de onderdrukten heeft bewogen
om, met een toekomstdroom voor ogen, te blijven in 't gekozen spoor.

De kracht, die in miskenning, pijn, de moed geeft om toch door te vechten,
je door geen macht te laten knechten, in kwetsbaarheid juist sterk te zijn.

De kracht geeft jou identiteit : een vrouw ,een niemand, wordt getuige.

Je krijgt een stem, luid klinkt jouw juichen, jouw lied over gerechtigheid.

Je spreekt niet voor jezelf alleen, bezingt een kracht, die breekt de machten
in alle landen en geslachten ; kijk over eigen grenzen heen.

Ook nu nog gaan er vrouwen staan, net als in bijbelse verhalen.
Zo helpt de kracht, die zij uitstralen, weer anderen om door te gaan.  

Wij bidden tot diezelfde kracht : geef naam al die vergeten vrouwen,
die ongezien een wereld bouwen, waar liefde sterker is dan macht.