Overweging van Win Rigters.

Jacobus 3,16 - 4,1, en Marcus 9, 30-37.

Thema: "Waar hadden jullie het onderweg toch over?".

‘Wie één van zulke kinderen ontvangt in mijn naam, ontvangt Mij. En wie Mij ontvangt, ontvangt niet Mij, maar Hem die Mij gezonden heeft.’

Woorden van onze gids en leidsman Jezus van Nazareth . . . .

Ze doen me pijn aan de oren; nog geen 14 dagen geleden waren twee kinderen speelbal van de politiek: Rutte III bepaalde dat deze kinderen geen recht hadden hier in ons land  te blijven, met instemming ook van de twee christelijke partijen, omwille van de coalitie, onze verbondenheid . . . 

Verbondenheid met wie? Met die 400 andere kinderen die op de nominatie staan die jaar nog uitgezet te worden? Uigezet! . . . .

Jezus’ woorden doen pijn aan de oren als ik denk dat ontelbaar vele kinderen gebruikt worden , , , , voor oorlog – kindsoldaten – voor arbeidsslavernij, voor seks . . . misbruik . . . . ook onder Jezus eigen volgelingen. Zijn kinderen er niet alléén om liefde aan te geven?

Dan doen die woorden van Jezus toch pijn aan de oren?

“Waar hadden jullie het onderweg toch over?” Ja, moeten we het daar vandaag nu echt over hebben? Het zijn zulke ingewikkelde problemen waar je maar beter het zwijgen toe kan doen, en bovendien politiek in de kerk? Daar komen maar vechtpartijen en ruzies uit voort, en dat moeten we niet hebben; ik zie het al gebeuren straks bij de koffie achter in de kerk. . . .

Maar die vechtpartijen en ruzies zijn er wel: genoemde problemen zorgen ervoor dat veel mensen hun vertrouwen en geloof zowel in politiek als kerk verliezen.

“Waar komen dan toch die vechtpartijen en ruzies uit voort? Toch alléén uit uw eigen hartstochten, die u niet met rust laten.”

Vorige zondag was ik na de viering hier net op tijd thuis om het TV-interview te kunnen zien en horen met bisschop Michael Curry (*), de man achter de indrukwekkende preek bij het huwelijk van prins Harry en Mechan Markle – en ik kan u zeggen: de moeite waard om nog eens terug te kijken. Bisschop Curry zegt: het tegenovergestelde van liefde is haat, zegt men; nee! Het tegenovergestelde van liefde is egoïsme. Als zwarte Amerikaan heeft hij aan den lijve ervaren wat haat is, maar hij heeft ook gezien hoe individuele mensen in staat zijn geweest om het tij te keren, om de maatschappij te veranderen, te verbeteren, leefbaarder te maken. Dat konden zij – zegt Curry – omdat zij de geestelijke discipline hadden zichzelf niet als het middelpunt van het leven te zien, maar de ander.

“Hij haalde er een kind bij, zette het in hun midden, sloeg er zijn armen omheen . . . . “

Voor Curry stond het vast: het enige wat ooit iets in positieve zin heeft veranderd, zijn mensen die voor de weg van de liefde kiezen – en hij benoemt die weg: gedisciplineerde, georganiseerde en gemobiliseerde liefde. Als anderen dat konden dan kunnen wij dat ook! Dat werd zijn devies, zijn boodschap:  Het kan beter! Ja, het kan beter! Nee, niet omdat economie en welvaart groeiende is, maar alléén als het niet meer gaat alleen om mij zelf, maar om de ander, en zo’n manier van leven heeft de mens altijd gedreven de wereld te veranderen.

“Waar hadden jullie het onderweg toch over? Maar ze zwegen, want ze hadden onderweg ruzie gehad over de vraag wie de grootste was.” Is het dan gek, dat ze ook helemaal niet begrepen hebben waar het onderricht van Jezus over ging: de weg die Hij en zijn volgelingen te gaan hebben: overgeleverd te worden en in de handen van mensen vallen: mensen die je nodig hebben . . . . , dan moet je ook klein durven zijn.

Curry zegt nog: “Ik geloof echt dat ieder mens zijn of haar eigen omgeving kan veranderen, beter maken. We zijn op aarde gezet om die te verzorgen en beter te maken. Als ieder zijn deel doe kan de wereld veranderen. Dat is geen fictie, maar een feit. . . . Ik weiger om medeplichtig te zijn aan hoe bepaalde dingen zijn.”

Ik moet erkennen dat bij alles wat er gebeurt op politiek en kerkelijk gebied om mij heen, in ons land en in de wereld, me een gevoel van machteloosheid bekruipt, dat neigt naar: het zal mijn tijd wel duren . . . .

Maar dan ben ik toch blij dat ik vorige zondag dit interview nog heb kunnen zien, en dat ik in de krant ook hele andere geluiden hoor en lees:

Dat hulpbisschop Mutsaerts weigert naar Rome te gaan omdat het misbruik niet op de agenda van de bisschoppenconferentie staat: “We moeten nu niet als bisschoppen over jongeren praten, alsof er niks tussen ons en de jongeren staat.

Dat onze bisschop De Korte staatssecretaris Dijkhof heeft uitgenodigd voor een verdiepend gesprek over liberalisme en katholicisme.

Dat priester Victor Bulthuis tot zijn parochianen durft zeggen: “Zou ik bij kinderen mijn onbevangenheid verliezen, dan zou ik geen priester meer kunnen zijn; ik wil priester zijn bij wie kinderen en jongeren zich thuis voelen. Dankbaar ben ik daarom voor de onbevangenheid en het vertrouwen van al die mensen die ondanks alles mij en de kerk niet afrekenen op wat sommige bedienaren ervan maken.”

We begonnen deze viering met de woorden: “Vervul dit huis met hart en geest, met aandacht voor de kleinen; . . . Vervul Je grootste wens aan ons: word onverdeelde liefde.

Straks zullen we als geloofsgetuigenis zingen: “God weet komt het goed, een rechtvaardige wereld”.

Maar vergeten we dan niet dit:

“God is volmaakt!

Hij heeft de wereld geschapen,

Maar waarom is dan die wereld niet volmaakt?

De Rabbi zei enkel tegen hem: “Zou jij het beter doen?”

“Ja, dat denk ik wel” 

mompelde de leerling.

“Zo”, zei de rabbi, “Jij zou het beter doen,

Maar waar wacht je dan op? Je hebt geen ogenblik te verliezen, ga aan je werk!”

 

(*) 16 sept. NPO 2 om 12.00 uur is terug te zien via NPO Uitzendig gemist.