Skip to main content

Blog

blog

Verhaal van een dopeling

floortje

‘In de paaswake is het moment daar, ik zal samen met een groep andere volwassen doopleerlingen het heilig sacrament van de doop en vormsel ontvangen. Mijn naam is Floor(tje), 23 jaar en een geboren en getogen Nijmegenaar. Pas afgestudeerd aan de pabo en werkzaam als leerkracht basisonderwijs. Naast voor de klas staan, ben ik fanatiek powerliftster.

In September ‘23 meegenomen door een goede studievriendin van de pabo naar de Maria Geboorte Kerk, had ik veel verwacht maar niet dat ik, een als atheïst opgevoede, dat de gemeenschap, de missen en de warmte mij zouden doen overtuigen de stap te nemen om mij te verbinden met zoiets moois als het geloof. De Maria Geboorte Kerk heeft mij zo warm ontvangen, geholpen en begeleid in dit traject. De mensen die naar de mis komen, de priesters en iedereen die betrokken is bij de kerk hebben nu al zo’n bijzondere plek in mijn hart. Ik kan niet wachten om het geloof steeds verder te ontdekken, en mijn eigen steentje bij te dragen aan deze prachtige gemeenschap. Ik kijk er naar uit snel een praatje te maken als we elkaar een keer zien voor of na de dienst!’

maart 2024

Floor

 

Missionair MGK…

Deel de drie broden
Deel de twee vissen. 
Water wordt wijn
Dus déél!

Wat zal je me vóórdoen
om te doen geloven,
jou hierin te volgen?
Aan de kerkdeur heet je me welkom. 
Kinderkelen en -voetstappen klinken op het koor.
Jij dirigeert een lied om mij mee te zingen. 
Koffie geven onbekenden me op ‘t kerkplein.
Liefde werkt verbindend. 
Wat heb ik meer nodig, 
om er bij te willen zijn?

Missie  is geven.
Gevoel wordt geloofd.
Argumenten niet gevoeld.

Verbinding tussen mensen.
Vertrouwen in de ander zoekt
naar interesse in diens ideeën en waarden.
Contact roept om vragen.
Zo verstrengelen samendoen, delen en ethiek,
tot gedeeld geloof en liefde.

Christus de Heer
van wie ik leer.
Hij is mijn inspiratie-beeld.
Gód is onze gedeelde waarde.

Lééf naar die waarde.
Dan deel je de waarde.
Dan deel je God.

Leven is vóórleven
en doorgeven,
om in ander dóór te leven.


juli 2022

Ricus Franken, kerkganger Mariageboortekerk sinds 2022

 

Tijd en plaats

Soms hoor ik mensen zeggen dat ze niet naar de Kerk hoeven te gaan. Dat ze ook aan God kunnen denken in een bos, of kunnen bidden wanneer het hen zelf uitkomt. Vaak blijkt, wanneer  je wat doorvraagt, dat ze dat eigenlijk ook niet regelmatig doen, of überhaupt helemaal niet doen. Het lijkt er vooral op dat ze zich tegenover mij willen verantwoorden waarom ze vinden dat ze niet naar de Kerk hoeven te komen.

Dat is toch niet meer van deze tijd? Ik kan elk moment van de dag overal mijn boodschappen bestellen en laten thuisbezorgen wanneer ik dat wil;  24 uur per dag, 7 dagen in de week ligt de wereld aan mijn voeten! Zodra ik het gevoel heb iets te willen, dan kan ik het krijgen.

Toch is juist het feit dat we op zondag op een bepaalde tijd in de kerk moeten zijn van grote waarde. Het regelt ons leven, zodat we niet alleen maar tijdsblokken invullen op een manier die ook anders kan. We zijn dan niet alleen bezig om te krijgen waar we zin in hebben, we hebben een ontmoeting. Wanneer je er twee uur later bent, dan is er geen ontmoeting.

Het is als met een vriend. Vrienden moet je soms zien. Een vriendschap is meer dan alleen nemen, of alleen aan iemand denken wanneer het jou goed uitkomt. Je maakt afspraken om in elkaars aanwezigheid te zijn. Dat is teamwork. Je maakt afspraken, misschien heb je zelfs een patroon en dan kun je toeleven naar die ontmoeting.

Tijd en plaats zijn er niet om ons te plagen. Ze zijn er om ons te helpen die vriendschapsband met God te onderhouden en ruimte te geven voor de ontmoeting met God. Daar mogen we dankbaar voor zijn, zelfs als dat betekent dat we soms vroeger moeten opstaan dan we zouden willen.

14 juni 2024

Pastor Nick Kersten

 

Ons lichaam doet mee

Ons lichaam doet mee in de ontmoeting met elkaar en met God.

Lichaamstaal is populair. Het is een eerlijke uitdrukking van wie we zijn of wat we ervaren. We drukken er iets mee uit. Een hand geven, een kus, een lichamelijke uiting van respect en genegenheid.

Dat geldt ook als we ons geloof vieren. Sommigen houden de hand open, opgeheven om iets te ontvangen of Gods grootheid uit te drukken. In de liturgie worden niet alleen de oren, mond en het verstand aangesproken, liturgie is een gebeuren waarin we met onze hele persoon meedoen. Jezus is mens geworden, Hij heeft met zijn lichaam onder ons geleefd. Ons lichaam kan ons helpen bij ons geloof. Je zou kunnen zeggen; je lichaam bidt mee.

Dat begint al, wanneer we de kerk binnenkomen. We maken een kruisteken met het water dat zich dichtbij de ingang bevindt. Het helpt ons eraan herinneren dat we gedoopt zijn: in de Naam van de Vader de Zoon en de Heilige Geest. Het kruisteken is het bekendste teken op aarde; mooi dat het een christelijk teken is. Christus stierf aan het kruis en wij brengen dat telkens in herinnering door het kruisteken met onze rechterhand over ons lichaam te maken. Het kruisteken is ook de kortste samenvatting van ons geloof. Elke gebed en elke Mis begint een eindigt met een kruisteken. Het is ook om een onderscheid te maken met datgene waar je daarvoor mee bezig was. Het is het teken van ons vertrouwen in God. Bij ons is het de gewoonte om eerst het voorhoofd aan te raken, dan de borst en vervolgens de linker- en rechterschouder. (In de oosters-orthodoxe kerken is het echter de gewoonte om eerst de rechter- en dan pas de linkerschouder aan te raken).

Wanneer het evangelie wordt voorgelezen is het mogelijk om een kruisje te maken over je voorhoofd, je lippen en je hart. En diegene die voorleest maakt ook een kruis over het evangelieboek. Het teken op het voorhoofd, lippen en hart is een gebaar dat meer dan 1000 jaar oud is en drukt uit dat we het woord van God aanvaarden met ons verstand, het vertellen met onze mond en trouw bewaren in ons hart.

7 juni 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Trust Fall

Wanneer je genoeg teambuildingbijeenkomsten hebt meegemaakt, of genoeg televisie hebt gekeken, heb je natuurlijk ooit een trust fall gezien. Of erger nog, er een meegemaakt. Iemand moet zich achterover laten vallen in het volle vertrouwen dat zijn teamleden voorkomen dat hij op de grond valt. Ik heb nog nooit iemand gehoord die enthousiast werd van deze oefening, maar dat kan aan mij liggen.

Zo’n oefening vergt veel vertrouwen, want je ziet niet of je daadwerkelijk wordt opgevangen. Je vertrouwt volledig op je teamgenoten en hun goede wil. Wanneer je dat vertrouwen kunt opbrengen, dan is de teamband sterker geworden. Nu is dat zoiets als het Allerheiligste Sacrament.

Op Sacramentsdag, Corpus Christi, vieren we dat God zichzelf aan ons geeft in het Allerheiligste Sacrament. Dat zie je niet direct. Het Sacrament ziet er nog steeds uit als brood en wijn. Ik heb ooit gehoord dat het sacrament naar goede werken zou smaken, maar mijn smaakpapillen zijn duidelijk niet genoeg geheiligd om dat onderscheid te proeven. Dat lukt eigenlijk niemand, althans meestal niet.

Hoewel het Sacrament een groot geschenk is, vergt het ook een groot vertrouwen. Het Sacrament geeft ons genade, het versterkt onze band met Christus, maar we moeten er wel op vertrouwen dat het Sacrament echt de Werkelijke Tegenwoordigheid is. We mogen daarop vertrouwen.

Soms vertrouwen mensen daar te weinig op. Bij tijd en wijle heeft Onze Lieve Heer de neiging dan wat van zich te laten horen, om te laten zien dat het echt zo is. Zo herinnert in ons bisdom de Heilig Bloedprocessie in Boxtel aan het moment dat de priester Eligius van den Aker miswijn knoeide dat op het corporale bloed bleek te zijn geworden. Onze aanstaande Nieuwe Heilige Carlo Acutis heeft zelfs een hele website met wonderen van het Sacrament gemaakt.

Het vertrouwen in de Werkelijke Tegenwoordigheid van Christus in het Sacrament is soms veel gevraagd. Als we ons aan het mysterie overgeven en de genade haar werk laten doen, dan zullen we ervaren dat het echt zo is, zelfs als we het misschien niet proeven.

31 mei 2024

Pastor Nick Kersten

 

Pinksteren en verder

Het feest van Pinksteren zit nog vers in ons geheugen, het is de bekroning van de Paastijd. Met Pinksteren hebben acht kinderen het Heilig Vormsel ontvangen. Daarnaast zijn er ook twee volwassenen gevormd één in de Sint Jan en één in de Maria Geboortekerk.

Pinksteren heeft helaas niet een octaaf, waarin we een aantal dagen het feest van de Heilige Geest vieren. En dat is jammer, want de Heilige Geest kan ons heel veel geven. Maar we hebben nog een ander feest namelijk dat van de Heilige Drievuldigheid, waar uiteraard de Heilige Geest één van de drie personen is die onze aandacht vraagt. De Heilige Geest die we wat moeilijker kunnen voorstellen dan Jezus, maar die ons wel veel geeft. Hij geeft ons kracht, wijsheid en enthousiasme. Hij zorgt ervoor dat we God makkelijker kunnen ervaren, dat we in verbinding kunnen staan met God en met de mensen om ons heen. De Geest die ons tot een gemeenschap maakt en ons met elkaar verbindt.

Maria verwelkomen

Maria is overschaduwd door de Heilige Geest. Er is aan niemand zoveel genade gegeven als aan Maria. Ze is voor ons een voorbeeld van geloof, ze neemt ons bij de hand en leert ons vertrouwen te hebben in Christus, en met een moederlijke liefde te leven. We bidden juist in de mei maand niet alleen tot Maria, maar ook met Maria. Ze is bij ons met een hemelse glimlach, waarin ze Gods liefde concreet maakt. Ik vind het bijbel gedeelde altijd mooi waar Maria trouw blijft aan Jezus ook onder het kruis, samen met Johannes, de leerling die Jezus liefheeft. In het Johannes evangelie staat niet de naam van die leerling bij. We mogen dat zien als: wij zijn allemaal door de Heer geroepen, gekozen om zijn geliefde leerling te zijn. Jezus geeft dus Maria aan ons allemaal als moeder. Zoals in het evangelie staat: ‘vanaf dat moment nam de leerling haar bij zich in huis’. Dat gaat dieper dan dat Maria op dat moment bij Johannes introk. Nee, wij mogen Maria opnemen in het huis van ons geloofsleven, in het huis van ons gebed. Daar heeft zij een plaats. Daar mag zij wonen. We mogen haar daar verwelkomen.

24 mei 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

De Heilige Geest

Met Pinksteren vieren we dat de Heilige Geest aan de apostelen is gegeven, maar zeker ook dat de Heilige Geest aan ons is gegeven. Traditioneel zien we Pinksteren ook als de geboorte van de Kerk, dus het is ook nog eens een verjaardag. Een dag met veel om te vieren dus. De Heilige Geest is gegeven aan de Kerk om haar te leiden en op weg te helpen. In het Bijbelboek handelingen gebeurt dat heel indrukwekkend met wonderen en vurige tongen, mensen die plotseling alle talen kunnen spreken. Dat is één aspect van de Heilige Geest, maar meestal werkt de Geest subtieler. God is een God die meestal in het diepste van ons hart spreekt. Luisteren naar die bron in het diepste van ons hart die zachtjes opborrelt, is best lastig. De Heilige Geest wordt in het Hebreeuws soms met het woord ruach aangeduid. Ruach betekend zoiets als adem. Als je naar je adem probeert te luisteren en op je adem let, dan kan zal je snel opvallen dat je niet tegelijk naar muziek kunt luisteren. Met muziek hoor je je adem niet meer. Je adem in de gaten ouden terwijl je een film kijkt? Vergeet het maar. Je ademhaling volgen en in je hoofd je boodschappenlijstje maken? Dat lukt ook niet. De Heilige Geest leidt, maar naar Hem luisteren is nog een kunst. Een kunst die wat oefening nodig heeft. Maar al te gemakkelijk worden we afgeleid door dingen in de wereld. Onze verlangens, of reclame, de lekkere en leuke dingen van de wereld of juist de zorgen van de wereld. Allemaal dingen die we misschien kunnen misverstaan voor de Heilige Geest of die ons van de Heilige Geest afhouden. De Heilige Geest is ons allemaal gegeven. Met Pinksteren worden we in het bijzonder uitgenodigd om Hem beter te leren kennen en naar hem te luisteren. Dat is een fijne uitnodiging en een goed excuus om een keer bij Hem op bezoek te gaan in de stilte van ons hart.

17 mei 2024

Pastor Nick Kersten

 

Wat gebeurt er tussen Hemelvaart en Pinksteren?

De leerlingen hebben na de verrijzenis van Jezus Hem een heel aantal keren in hun midden gehad. Jezus heeft hen bemoedigd en laten zien dat Hij op Goede Vrijdag niet is dood gebleven, maar nieuw leven heeft gekregen. Velen hebben Jezus bij zijn lijden en sterven in de steek gelaten. Toch is Jezus na zijn lijden en verrijzen niet direct de glorie bij zijn hemelse Vader ingegaan. Uit liefde voor ons is Hij nog 40 dagen tot aan Hemelvaart bij ons gebleven om ons te overtuigen van zijn verrijzenis. Na Hemelvaart gebeuren er drie dingen.

Het eerste wat gebeurt, is dat de leerlingen eensgezind met de vrouwen bidden. Jezus heeft de belofte gedaan dat zij met kracht zouden worden toegerust. De Geest die wij met Pinksteren vieren heeft dus alles met kracht te maken. Wij weten dat er negen dagen zijn tussen Hemelvaart en Pinksteren, maar voor de apostelen en de leerlingen is dat onbekend. Zij hebben in afwachting gebeden. In Handelingen 1,15 staat. “Er was een groep van ongeveer 120 personen bijeen”. (10 x 12 personen)

Het tweede is dat Judas niet meer bij hen is. Om weer op het getal 12 te komen zijn er twee kandidaten. Het moest iemand zijn die al bij de apostelen was vanaf het moment dat Jezus werd gedoopt door Johannes de Doper, tot het moment dat Jezus naar de hemel ging. Hij kan een getuige zijn van zijn verrijzenis. En om de juiste persoon te kiezen wordt er opnieuw gebeden. Matthias maakt de groep van 12 compleet. (Handelingen 1).

Het derde is de voorbereiding op het (joodse) Pinksterfeest. Sjavoeot is het joodse Pinksterfeest dat zeven weken na Pesach wordt gevierd: Sjavoeot de vijftigste Pesach-dag. Het herinnert aan het geschenk van de Tora. Op de vijftigste dag na de Exodus uit Egypte schonk God aan Mozes de twee stenen platen met de Tien Geboden erop. Deze Tien Geboden staan symbool voor de gehele Tora: de Wet van Mozes.

Daarnaast wordt er gedankt voor de eerste oogst. Pesach, het joodse Paasfeest duurt vijftig dagen. De boeren brengen de eerste oogst naar de tempel: de centrale aanbiddingsplaats van God. Het is een pelgrimsfeest. Voor dit joodse feest waren dus veel mensen in Jerusalem die door de apostelen worden toegesproken in vele talen.De komst van de Heilige Geest, het aanwijzen van Matthias en de voorbereiding op het (joodse) Pinksterfeest vindt plaats door gebed.

Zo kunnen ook wij bidden om de komst van de Heilige Geest in onze eigen leven en voor de hele kerk. Wij vragen: kom Heilige Geest zodat wij kracht, vurigheid en de gaven van de Heilige Geest mogen ontvangen.

10 mei 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Stilte

Deze week waren er veel zonnige dagen. Je wordt er meteen vrolijk van. Misschien heb je ook wel een wandeling gemaakt. Het lijkt wel alsof alles en iedereen vrolijk is buiten. Wanneer je goed luistert kun je de hele dag door vrolijk gekwetter van vogels horen.

Daar moet je wel goed voor luisteren, want het geluid van vogels kan gemakkelijk worden overstemd. Een luide auto of een goed gesprek en je hoort de vogels al niet meer. Het gezang van vogels is een schoonheid waar je ruimte voor moet maken. Je moet de gelegenheid creëren om ervan te genieten.

Zo is het ook een beetje met God. Naar God luisteren en met God spreken gaat het beste in de stilte. God is een fluisterende stem in het briesje, niet de donderende storm. Daarom is de eucharistische aanbidding voor veel mensen zo belangrijk. Simpelweg in stilte bij God zitten. Daarom staan monniken in het midden van de nacht op om te bidden; midden in de nacht is het stil. Daarom proberen mensen in kerkgebouwen te bidden, want binnen in de kerk proberen we de hectiek van de wereld buiten even te laten voor wat het is.

De stilte vraagt ons om ruimte te creëren en los te laten, maar we krijgen er veel voor terug. We mogen dieper met God spreken en Zijn gefluister horen. Zonder de stilte missen we iets, zoals we in een bos zonder stilte het gefluit van vogels missen.

3 mei 2024

Pastor Nick Kersten

 

Op weg naar verwondering

Als je een pasgeboren kindje ziet dan blijf je ernaar kijken. Het wonder dat ons geschonken wordt, het nieuwe leven geeft vreugde. Het laat zich moeilijk in woorden vangen, het is een ervaring van verwondering.

Zo staan we vol verwachting open voor Pinksteren, de geboorte van de kerk, de vreugde dat God van ons houdt.

Zoals de geboorte van een kindje iets met je doet wat moeilijk te definiëren is maar wat je ervaart, zo is ook de Heilige Geest. Je zou de ongelovigen (of gelovigen) iets willen laten ervaren van wie de Heilige Geest is. Daar zit zoveel verwondering en schoonheid in. Zonder de Heilige Geest was de Kerk niet ontstaan, is er in de Kerk geen liefde, geen verbondenheid met God of met elkaar. Wat dan overblijft is een kale organisatie, die net als zoveel organisaties vaak wat bureaucratisch en afstandelijk aandoet. De Heilige Geest bouwt de Kerk op en brengt haar steeds in beweging en geeft ons inzicht en kracht. Hij roept mensen in zijn dienst. De Heilige Geest gaat naar het hart. Zoals de liefde naar het hart gaat. God woont in ons via de Heilige Geest. Alle volken kunnen elkaar in die liefdestaal verstaan.

Het is de Heilige Geest die ons bezielt. Zonder de bezieling, blijft alleen het lichaam over. Een ontzield lichaam noemen we ook wel ‘stoffelijk overschot’; dat wat overblijft nadat de ziel, het leven er uit is. Het leven wordt ons door de Heilige Geest geschonken. Hij geeft de bezieling. God schenkt ons de Heilige Geest die het leven in ons bestaan inademt, ons helpt en ons bijstaat.

Maar…..

Soms ervaar je ook andere dingen: de Kerk met zijn tekorten. Onze Kerk is een Kerk waar mensen fouten maken, dat zien we maar al te vaak, bij anderen maar ook bij ons zelf. Daardoor wordt iets verduisterd van de Heilige Geest. De kunst is om open te staan voor God. Hij wil ons het goede geven en ons omvormen zodat we meer beantwoorden aan het grote ideaal.

Voorbeelden daarvan zijn de vele heiligen en anderen die een goed leven geleid hebben. Bij hen zien we dat de Heilige Geest, die in de sacramenten werkt, en de Heilige Schrift van ‘dode letters’ tot leven wekt. Ze hebben gezien wat anderen

nodig hebben en zo ontstaat “kerkgemeenschap”. Zo kunnen we groeien in liefde en waarheid en blijven we ons verwonderen wat God met ons doet.

26 april 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Hardop lezen

Laatst las ik een stukje uit het boek handelingen over Filippus en de Ethiopische eunuch (Hand. 8,26-40). Er viel mij iets op. Filippus liep naast de reiswagen en hoorde hem de profeet Jesaja lezen. Wij zijn gewend om in stilte te lezen, de woorden hebben een plek in ons hoofd, maar heel lang in de geschiedenis van de mensheid was dat niet het geval. Lezen deed je hardop, altijd, ook als je alleen was. Dat was nu eenmaal hoe mensen leerden lezen en wat ze deden.

Maar het leert ons dus ook iets over de Bijbel. Gods woord wordt in de eerste plaats gehoord. Mensen lezen en andere mensen luisteren. Het betekent ook dat het tot je nemen van Gods woord altijd een getuigenis is. Je leest, dus mensen kunnen horen wat je leest. Als je de hele dag matige doktersromannetjes leest, dan hoort de hele goegemeente dat. Als je de hele dag de Bijbel leest, dan horen mensen dat ook.

De Bijbel is dan niet iets dat je bezit, een boekje dat ik heb en waar ik in mijn eentje mee kan omgaan. Als je leest, dan horen mensen dat. Ze kunnen geïnspireerd raken of, zoals Filippus, je helpen om iets beter te begrijpen. De Bijbel is niet alleen een tekst voor jou, maar voor de hele gemeenschap. Daarom lezen we de Bijbel ook voor in de gemeenschap en geven we niet iedereen een paar minuten in stilte om het evangelie te lezen. We luisteren er samen naar.

We hoeven natuurlijk niet hardop te gaan lezen. Juist in stilte overwegen wat we hebben gehoord en ontvangen is belangrijk en voedt ons hart. Aan de andere kant is het delen van wat we hebben gehoord met anderen, om hen op weg te helpen en om zelf te worden geholpen, een Christelijke opdracht.

19 april 2024

Pastor Nick Kersten

 

Jubeljaar

Paus Franciscus heeft aangekondigd dat 2025 wordt gevierd als een ‘Heilig Jaar.’ We hebben afgelopen week daarvoor flyers gekregen: biddend onderweg naar verzoening en hoop. Als pelgrims willen we biddend onderweg zijn naar dit heilig jaar. In ons gebed vieren we de onvoorwaardelijke liefde van God voor ons.

Het is de traditie eens in de vijfentwintig jaar een jubeljaar te vieren. Het laatste jubeljaar was het jaar 2000. Het voorbereidingsjaar 2024 staat in het teken van het gebed. De komende maanden leiden ons naar de opening van de Heilige Deur, waarmee we het jubileum beginnen.

Ook onze missionaire activiteiten om de liefde van God kenbaar te maken aan diegenen die God nog niet kennen begint bij het gebed. Het is daarom dat Theresia van Lisieux, die vooral een biddend leven heeft geleid in het Karmelklooster, uitgeroepen is tot patrones van de missie.

We zijn een pelgrimerende en missionaire kerk op weg naar de ander. We zijn biddend onderweg. Het jubeljaar is ook bedoeld om gekwetste relaties te herstellen. Ieder van ons heeft wel iets in het leven meegemaakt wat niet zo gehoopt of bedoeld is. Daarom is het belangrijk om tot verzoening te komen met elkaar en met God. Onze paus raadt daarbij speciaal het sacrament van boete en verzoening aan. In dit sacrament ervaar je dat Jezus de zorg en pijn meedraagt en de last van je schouders neemt.

Bidden verandert de wereld. We betrekken God in ons dagelijks leven en in het wereldgebeuren. Gebed is een geweldige kracht. Door te bidden hebben we deel aan Gods almacht. God laat zich niet gewoon maar vragen om in te grijpen. Hij is niet diegene als een toverstaf alles verandert, nee, hij wil dat we meewerken, meewerken met de genade. Door het gebed wil Hij ons de waardigheid van het ‘medeauteurschap’ verlenen. Het is werk van God en werk van ons. We krijgen de kracht, het inzicht van God. Ook sterkt Hij ons in verbondenheid met elkaar en met Hem via het gebed.

Soms zijn wij niet in staat om een verandering te brengen, bijvoorbeeld de oorlogen die op verschillende plaatsen woeden.

Soms horen wij van mensen in onze eigen omgeving die het moeilijk hebben. Die problemen kunnen we niet altijd zelf oplossen, soms kunnen we meehelpen, maar niet altijd. Wat we kunnen doen is ervoor bidden.

Juist nu even tijd vrijmaken om te bidden voor die mensen of situaties die daarom vragen……..

12 april 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Samen vieren

We zitten eindelijk in de Paastijd, de tijd waar we allemaal lang naartoe hebben geleefd. De goede week is een drukke periode vol met liturgische plechtigheden, maar behalve de diepe geloofswaarheden is er iets anders dat dan opvalt: de saamhorigheid.

Eén Christen is geen Christen. Dat blijkt ook uit alle bijzonderheden in het triduüm. Kun je je eigen voeten wassen? Een priester zonder iemand om de voeten te wassen, is bijzonder. Mensen die klaar zitten zonder dat iemand hen de voeten wast, zitten er ook maar wat ongemakkelijk bij. En kun je jezelf dopen? Dat zou raar zijn. Maar water gieten, zonder dat er iemand is om gedoopt te worden is ook raar. Geloven doe je samen, vieren doe je samen, je bent dienstbaar aan elkaar.

De leerlingen gingen na Pasen ook niet alleen verder. Ze gingen verder als gemeenschap. Allemaal naar hun eigen plek en op hun eigen manier, maar in verbondenheid en overleg met elkaar. Geen enkele leerling besloot zijn eigen ding te gaan doen, ze deelden en verkondigden allemaal hetzelfde geloof.

Datzelfde geloof hebben we deze dagen mogen beleven en vieren. Velen van ons hebben zich achter of voor de schermen ingezet om mooie vieringen te verzorgen. Dat is niet onopgemerkt gebleven. Zelfs de krant heeft over ons geschreven. We werken hard om de kerk van Christus te zijn, om het lichaam van Christus te zijn. Dat mag gezien worden en dat is gezien.

5 april 2024

Pastor Nick Kersten

 

Hoe kunnen we een meer synodale en missionaire Kerk zijn    deel 2

Paus Franciscus heeft het synodaal proces gestart. Ook wij zijn uitgenodigd daaraan deel te nemen. Dat doen we doen op zondag 7 april aansluitend aan de eucharistie van 10.30 uur in de pastorie. Het is ook mogelijk om per mail te reageren. Uw tekst mag niet langer zijn dan maximaal 100 woorden.

Een synodaal gesprek is gebaat bij ontvankelijkheid, we proberen goed naar elkaar te luisteren. Het is geen debat waarbij we willen bewijzen wie gelijk of ongelijk heeft. Dit is geen discussie, maar het delen met de groep van wat u raakt in de ervaringen van anderen. We proberen te ontdekken wat de Heilige Geest ons te zeggen heeft, en wat wij elkaar vanuit die ervaring te vertellen hebben. Gebed en stilte zijn nodig in dit proces van onderscheiding.

De vragen zijn richtvragen waaruit je kunt kiezen.

Van de vier te bespreken thema’s stonden thema 1 en 2 in de vorige weekendbrief

  1. Deelname aan een verwelkomende Kerk;

 

Vragen voor het synodale gesprek:

Ronde 1: Wat zijn mijn eigen ervaringen met een verwelkomende Kerk?

▪ Voelt u zich welkom in de Kerk?

▪ Heeft u zich wel eens niet welkom gevoeld in de Kerk?

▪ Heeft de aanwezigheid van verschillende culturen of visies op de

  samenleving uw lokale geloofsgemeenschap beïnvloed?

Ronde 2: Wat raakt mij in de verhalen van anderen?

Ronde 3: Welke volgende stap(pen) zouden we kunnen nemen om een (meer) verwelkomende Kerk te worden?

▪ Hoe kunnen we als Kerk actief bijdragen aan onze missie door op een positieve

  manier aanwezig en behulpzaam te zijn in de samenleving?

▪ Hoe bouwen we bruggen en bevorderen we onderling begrip? Hoe zorgen we

  dat we zelf blijven luisteren en leren?

▪ Als mensen in een gemeenschap het oneens zijn, hoe kunnen we dan proberen

  om weer samen te komen en vrede te vinden?

▪ Hoe kan onze parochie meer aandacht besteden aan de oproep tot  

  rechtvaardigheid voor alle mensen in onze Kerk en bredere samenleving?

  1. Vrouwen in het leven en de zending van de Kerk.

Vragen voor het synodale gesprek:

Ronde 1: Wat zijn mijn ervaringen met de positie en rol van vrouwen in de Kerk?

▪ Hoe ziet u uw roeping in de Kerk?

▪ Voelt u zich erkend in uw roeping?

▪ Heb je persoonlijk negatieve ervaringen met klerikalisme of overheersend gedrag

  door gewijde bedienaren of medegelovigen in de Kerk?

Ronde 2: Wat raakt mij in de verhalen van anderen?

 

Ronde 3: Welke volgende stap(pen) zouden we kunnen nemen om meer ruimte te geven aan de positie van de vrouw in de Kerk en deze te versterken?

▪ Hoe kan onze geloofsgemeenschap leren om beter te luisteren naar de inbreng

  van vrouwen en hen daarin beter te begrijpen? Hoe kan de samenwerking met

  vrouwen versterkt worden en hun talenten beter ingezet worden?

▪ Wat is volgens u nodig om vrouwen op gelijkwaardige voet met mannen

  verantwoordelijk te maken in en voor de Kerk?

29 maart 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Hoe kunnen we een meer synodale en missionaire Kerk zijn      deel 1

Paus Franciscus heeft het synodaal proces gestart. Ook wij zijn uitgenodigd daaraan deel te nemen. Dat doen we doen op zondag 7 april aansluitend aan de eucharistie van 10.30 uur in de pastorie. Het is ook mogelijk om per mail te reageren. Uw tekst mag niet langer zijn dan maximaal 100 woorden.

Een synodaal gesprek is gebaat bij ontvankelijkheid, we proberen goed naar elkaar te luisteren. Het is geen debat waarbij we willen bewijzen wie gelijk of ongelijk heeft. Dit is geen discussie, maar het delen met de groep van wat u raakt in de ervaringen van anderen. We proberen te ontdekken wat de Heilige Geest ons te zeggen heeft, en wat wij elkaar vanuit die ervaring te vertellen hebben. Gebed en stilte zijn nodig in dit proces van onderscheiding.

De vragen zijn richtvragen waaruit je kunt kiezen.

Er zijn vier thema’s te bespreken. Thema’s 3 en 4 komen volgende week aan bod.

1. Verdieping van ons gedoopt-zijn als basis voor ons Kerk-zijn;

Vragen voor het synodale gesprek:

Ronde 1: Welke rol speelt mijn doopsel in mijn betrokkenheid bij de Kerk?

▪ Hoe zorgt uw geloofsgemeenschap ervoor dat het vieren van de sacramenten van het doopsel en het

  vormsel momenten worden van samen op weg gaan met de Heer?

▪ Hoe spreken en denken we samen over onze eigen roeping als gedoopten binnen de

  geloofsgemeenschap en in de wereld?

▪ Op welke manieren wordt uw parochie verrijkt door de mensen die zijn toegetreden tot de Kerk?

Ronde 2: Wat raakt mij in de verhalen van anderen?

Ronde 3: Welke volgende stap(pen) zouden we kunnen nemen om een meer

synodale en missionaire Kerk te worden?

▪ Hoe helpt het samen vieren van de eucharistie u en uw parochie om steeds meer leerlingen van Jezus

  te worden in onze gemeenschap?

▪ Op welke manieren kunnen we het gemeenschappelijk gebed uitbreiden buiten de viering van de

  eucharistie? En wat kunt u daar aan bijdragen?

2. Vorming in een missionaire Kerk;

Vragen voor het synodale gesprek:

Ronde 1: Wat zijn mijn eigen ervaringen met de missionaire Kerk?

▪ Bent u ooit betrokken geweest bij het voorbereiden van (jonge) mensen op het ontvangen van de

  sacramenten; welke zegeningen en vreugde heeft u mogen ervaren door dit dienstwerk?

▪ Wat zijn de mooie kanten van een katholiek gezins- en familieleven? Welke uitdagingen en welke

  zorgen komt u tegen als katholiek gezin?

▪ Wat zijn uw ervaringen met de Kerk als een “missie”, of een Kerk die met vreugde probeert missionair

  te zijn?

▪ Hoe inspireert uw geloof u om zich in te zetten in de samenleving?

Ronde 2: Wat raakt mij in de verhalen van anderen?

Ronde 3: Welke volgende stap(pen) zouden we kunnen nemen om een

missionaire Kerk te worden?

▪ Hoe kunnen we als plaatselijke geloofsgemeenschap het geloofsideaal van een Kerk met een missie

  in onze eigen omgeving waarmaken?

▪ Hoe kunnen we beter luisteren naar groepen die vaak niet genoeg gehoord worden?

▪ Hoe kunnen we de creativiteit, talenten en charisma’s, die aanwezig zijn in het Volk van God, tot bloei

  laten komen voor onze gezamenlijke opdracht om het Evangelie te verkondigen in woord en daad?

22 maart 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Ufo’s en andere onverklaarbare gekkigheden

Ufo’s, het monster van Loch Ness en nog meer bijzondere verschijningen: sommige mensen zijn er helemaal door geobsedeerd. Ze zijn gegrepen door het mysterie. Schijnbaar is er iets dat ze niet begrijpen en niet helemaal kunnen begrijpen. Een heel leven lang kan iemand zich met zo’n onverklaarbare gekkigheid bezig houden zonder de waarheid helemaal te openbaren. Het mysterie blijft, maar ook een conclusie: de wereld is groter en mysterieuzer dan ik kan begrijpen en verklaren.

Het universum is meer dan een verzameling stof, gebundeld in planeten en kometen, waarvan men de beweging kan berekenen in indrukwekkende wiskundige formules. Het universum is een mysterie, een glimp van de oneindig grote en liefhebbende God. Stiekem is het universum een mysterie en is ons hele bestaan een mysterie.

Volgens mij is de paus nog niet op jacht gegaan naar het monster van Loch Ness of naar vliegende schotels, maar hij deelt wel dezelfde blik van verwondering als hij naar de wereld kijkt. Als Christenen zien we in de wereld een wonder waarachter zoveel meer schuilgaat dan alleen atomen en natuurwetten. De schepping is als een schilderij. Het is kunst waar soms een knipoog in zit, waarin ons eigen verhaal een plek mag vinden.

Het mysterie van de schepping mogen we blijven ontdekken. En wat we daarin zullen aantreffen is beter en spannender dan marsmannetjes, het is de vinger van God. Dat is een mysterie wat ons eeuwig bezig kan houden.

15 maart 2024

Pastor Nick Kersten

 

Moedig verder

De 40-dagentijd beginnen we meestal met goede voornemens om iets niet meer te doen wat negatief is, om zo het positieve meer ruimte en kracht te geven. Het lastige daarvan is dat we na een tijdje vermoeid worden. Na een paar weken gaan de energie en de goede wil eruit. Het wordt verleidelijk om uitzonderingen te maken, en dan komt het oude patroon weer terug. Wat we dan nodig hebben is opnieuw de waarde te zien welke we aan het begin voor ogen hadden. De kunst is om moedig met nieuwe energie verder te gaan. Maar hoe? Om je te helpen dit doel vol te houden, is een plan nodig.

Ik geef twee concrete voorbeelden.

1. Het gebruik van social media minderen

De volgende vragen kunnen je hierbij helpen. Wat ga je doen met de tijd die je overhoudt? Beloof jezelf iets wat je altijd al hebt gewild, maar waar je nu niet aan toe komt. Ga iets samen met je gezin of vrienden doen; dat versterkt de onderlinge band en je krijgt daar veel voor terug. De vrijgekomen tijd kun je (voor een deel) aan God teruggeven. Dat versterkt jouw relatie met God. Wanneer je zelf minder op het ‘scherm’ zit, zullen je kinderen ook minder gamen. Je slaapt beter en je voelt je vitaler wanneer je in de avond geen scherm gebruikt. Minder gamen en minder social media betekenen minder afleiding. Je kunt dan creatiever worden.

2. Niet roddelen maar opbouwend spreken over anderen

Wat heeft deze tip met de vastentijd te maken? Roddelen is vaak iets wat onwaar is zeggen, of iemand naar beneden halen. Het kan makkelijk tot ruzie leiden.

Roddelaars maken zelfs de beste vriendschappen kapot. Iets onaardigs over iemand zeggen is er eerder uit dan je verwacht. Het zit in je hoofd ook zonder dat je het uitspreekt. Dit patroon aanpakken maakt je minder negatief naar de ander. Je kunt jezelf de vraag stellen: wanneer een ander zo over mij praat of denkt, hoe voelt dat bij mij? Je naaste lief hebben als jezelf geldt zeker in de 40-dagentijd. God houdt van jou, en ook van degenen waarover je roddelt.

Ook in je gezin gaat de sfeer erop vooruit als je het positieve in de ander benoemt. We hebben nog een paar weken voordat het Pasen is. Deze tijd kunnen we benutten door ons best te doen om niet iets slechts over de ander te zeggen. Zo gaan we op weg naar Pasen.                                          

8 maart 2024

Pastor Jeroen Miltenburg

 

Bidden voor elkaar

De Kerk hangt aan elkaar van gebed. Nou, denk je misschien, cement dat lijkt me een veiliger idee. Maar cement is echt maar bijzaak, net zoals stenen en eigenlijk het hele kerkgebouw bijzaak zijn. Want op de eerste plaats is de Kerk het lichaam van Christus waar mensen met elkaar God aanbidden en voor elkaar bidden. Het gebed, dat is het fundament waarop gebouwd wordt. Een gebouw kan nog zo neogotisch zijn, als er niet wordt gebeden, is het slechts een buurthuis.

Vele monniken hebben van bidden zelfs hun dagtaak gemaakt. Naar wereldse maatstaven voegen ze niet zoveel toe, misschien hooguit een mooie cd op zijn tijd, maar naar hemelse maatstaven… Het gebed draagt de wereld.

Daarom is het zo mooi dat we als kerkgemeenschap ook voor elkaar kunnen bidden. Er zijn legio intenties te bedenken. We kunnen bidden omdat we het moeilijk hebben, of bidden uit dankbaarheid. Bidden helpt en niet alleen dat, het maakt ons als gemeenschap hechter.

Binnen onze Kerk zijn er veel mensen die op weg zijn om een hechtere band met God te krijgen. We hebben kinderen die de eerste communie gaan doen of het vormsel gaan ontvangen, maar ook volwassenen die toeleven naar het sacrament van het doopsel of vormsel. Het is mooi om hen ook in ons gebed mee te nemen. Dat versterkt onze band met hen, maar het geeft hen ook de steun die ze nodig hebben om hun leven met Christus te verdiepen.

Een Christen is niet alleen en er is genoeg om voor te bidden. Laten we dan ook proberen om te bidden voor elkaar, zodat we allemaal steeds meer de genade van God mogen ervaren.

1 maart 2024

Pastor Nick Kersten

 

De tuinman

In de veertigdagentijd kijken we uit naar Pasen. Met Pasen komen we iemand tegen die we vaak over het hoofd zien: de tuinman. Bij de verrijzenis komt Maria Magdalena de tuinman tegen. Ze is op zoek naar Jezus. Ze is ontredderd en ziet dan de tuinman, die zich later ontmaskert als de verrezen Christus.  De tuinman heeft ons iets te zeggen in de veertigdagentijd. Hij heeft oog voor de natuur. De tuinman schoffelt soms iets om zodat iets anders meer tot bloei komt. Andere planten krijgen dan meer licht en ruimte. Hij snoeit een paar takken, de ballast wordt kleiner waardoor de levenssappen en het licht naar de andere takken gaan. Die krijgen dan meer kracht en de plant wordt vitaler.

Dat gaat soms ook in ons eigen leven. Er groeit van alles en dat vraagt veel tijd en energie. De dag vult zich met dingen die we achteraf niet waardevol vinden.

Ongemerkt zitten we lang op allerlei websites, kijken TV  en zien achteraf dat het veel tijd heeft gekost en ons weinig heeft gebracht. We hebben allerlei spullen die we niet gebruiken. Soms moet je iets snoeien om te groeien. Dat maakt ons krachtiger en vitaler, we hebben dan tijd voor dingen die echt waardevol zijn.

Goed snoeien is een kunst. Met welk motief ga ik iets snoeien en wat gaat het mij opleveren? Als je de gewenste situatie voor ogen houdt ga je gemotiveerd snoeien. Ook als iets weer de kop opsteekt, wat je dacht gesnoeid te hebben, raak dan je zelfvertrouwen niet kwijt. Zelfvertrouwen is juist de weg die ons helpt.

Het is beter iets kleins voor ogen te houden wat je daadwerkelijk gaat doen en wat een nieuwe gewoonte gaat worden. Als je iets kiest wat haalbaar is, word je er zelf blij van als het lukt en geeft het jezelf voldoening.

Zo kun je oefenen door meer dankbaar te leven. Elke dag even te bedenken wat heb ik (van God) gekregen, waar kan ik God dank je wel voor zeggen. Je ervaart dat Hij met je is en je helpt. Je gaat daardoor een blijer en meer hoopvol persoon worden.

In het Bijbelgedeelte waar we Jezus als tuinman zien is hij op de begraafplaats, bij het lege graf. Op de begraafplaats ontstaat de nieuwe aarde. Het lege graf is vol hoop, maar dat is voor Pasen. Alles op zijn tijd, eerst nog snoeien.

23 februarie 2024

Pastor Jeroen Miltenburg