Woordje van de kapelaan

Een kleurrijke bedoeling

Het is weer die zondag van het jaar dat ik mag gaan uitleggen waarom we roze dragen. Maar nu we toch bezig zijn om te kijken naar wat we doen in de liturgie, zal ik dat excuus meteen aangrijpen om iets te zeggen over liturgische kleuren. Want ja, roze valt op en heeft een reden, maar er zijn meer liturgische kleuren met allemaal hun eigen reden en achtergrond. 

Dat we kazuifels in verschillende kleuren hebben, is een ontwikkeling van de laatste duizend jaar. Daarvoor hing de keuze van de kazuifel af van hoe kostbaar de kazuifel was en hoe belangrijk het feest was. Maar laten we eerlijk zijn: de meeste vrouwen kunnen je vertellen dat het een slecht idee is om mannen zelf hun garderobe te laten beheren zonder dat een vrouw af en toe (al dan niet subtiele) hints geeft. Dit toevertrouwen aan celibataire mannen is dus gedoemd om te mislukken.

Toen de Kerk in de middeleeuwen meer gevoel kreeg voor symboliek, is ze meer symbolische kleurcodes gaan gebruiken. Wit voor feesten, rood als we martelaren of de Heilige Geest vieren, paars voor rouw en boete, groen voor de tijd door het jaar. We mogen roze natuurlijk niet vergeten: het markeert het kantelpunt in de Advent en Veertigdagentijd. Het laat zien dat we op de helft zijn.

Door die kleurcodes weten we meteen waar we staan, wat we vieren en wat we kunnen verwachten. Het herinnert ons aan waar we staan in het kerkelijk jaar, wat we vieren of waar we ons op voorbereiden.

Kapelaan Nick Kersten, 13 maart 2026